Artemis, Aphrodite en consoorten

Gisteren, 26 oktober, zijn we nog maar eens op commerciële uitstap geweest! Telkens een groothandel met heel wat personeel dat ons met veel plezier wou helpen om ons te gerieven van allerlei zaken die we niet echt hoefden, maar die toch héél mooi en kwaliteitsvol moesten bevonden worden!

Bij juwelier Galata kregen we een heel uitvoerige uitleg over het slijpen van diamant, waar die van afkomstig was, om te eindigen bij een soort diamant Tansaniet genaamd, die niet meer kon ontgonnen worden, omdat de desbetreffende mijnen in Tanzania uitgeput waren. Maar, wonder boven wonder, onze juwelier was er in geslaagd om de hand te leggen aan de laatste stukken en die te verwerken in, uiteraard, unieke exemplaren. Een laatste kans! Een soldeke! Dat konden we toch echt niet laten liggen! (Echt wél!)

Dan kwamen we terecht in een kleine bazaar, met allerlei prularia, om tenslotte (oef!) in een ordinaire cafetaria terecht te komen met een 'buitenterras'... op de busparking! Van medebezoekers kregen we te horen dat de prijzenwaterval er een was om U tegen te zeggen: men begon bvb. met 4000 euro voor een halEens we 'losgelaten' werden tussen de vele ruimtes volgestouwd met diamanten en allerlei juwelen, doken de verkopers op vanuit het niets om je toch maar te verleiden je te laten gaan aan een of ander armbandje, een koppel oorbellen, natuurlijk met bijpassend kettingske. Op een bepaald moment had de juweliersgids door dat we niet geïnteresseerd waren omdat juwelen nu eenmaal helemaal ons ding niet zijn, waardoor ze ons bij de arm nam en zei: "kom ik laat jullie laten zien waar de cafetaria is". We vlogen dus buiten... allez ja... Ze begeleidde ons gewoon naar de volgende zaal met etalages, en zei "dié kant uit!". We zijn dan nog doorheen een doolhof aan kamers gesjeesd om uiteindelijk het plakkaatje "Exit" met een zucht van verlichting te ontdekken.sketting, om te zakken naar 2000, naar 1000, naar 750, naar 500 en je praktisch niet lieten gaan omdat je de ketting niet wou kopen voor 350 euro... Bij zo'n verhaal, begin je toch serieus te twijfelen aan de correctheid van de prijs!

Volgende stop: de Artemistempel in Efese 3. Oké, er stond maar één pilaar meer recht, maar 't loonde toch de moeite om deze site te bezoeken, zeker omdat Hatice, onze gids, daar toch wel uitvoerig, gedetailleerd én gepassioneerd kon over vertellen. Daarbij hanteert ze wel een nogal grappige stijl om Nederlands te praten, waarbij het woordje het te pas maar vooral te onpas ergens in een zin wordt gedropt, de zinsnede dag van vandaag om de twee minuten geciteerd wordt, enz... maar uiteindelijk is de inhoud van wat ze vertelt vooral van belang en deze houdt wel aan de ribben!

Na de Artemistempel trokken we richting lederzaak Kircilar, een zaak die uitsluitend lamsleder verhandelt. Na de gebruikelijke uitleg organiseerden ze er een ware catwalk/modeshow, waar verschillende modellen diverse jassen demonstreerden die langs weerskanten konden gedragen worden, met telkens een andere design. Vier mensen van onze groep, waaronder Bibi (zie onder Video's!), mochten dan ook efkens meedoen op de catwalk om ook een jasje te demonstreren... en leuk dat dat was! En azo geraakt ne mens nog eens achter de coulissen van een modeshow, tussen de plaatselijke mannequins! Enfin, ik moet toegeven: de jassen waren van heel mooie en degelijke kwaliteit, en ook superlicht door de fijnheid van het leder. Maar verdorie duur, zulle...! Deze beker lieten we dus aan ons voorbij gaan...

Na de modeshow: zelfde scenario als bij de juwelier, waarbij heel wat extra verkopers te voorschijn kwamen om je allerlei jasjes te doen passen. De exit hier was iets makkelijker te vinden, waardoor we opnieuw als eerste op het nabijgelegen buitenterrasje kwamen te zitten, met een koffietje. Geleidelijk aan kwamen dan ook onze medereizigers te voorschijn, al of niet met een 'Kircilar'-tasje...  En die moesten dan uiteraard ook tonen wat ze gekocht hadden en waren fier dat ze toch tot 30% van de prijs hadden kunnen afdingen. Hoeveel se dan precies nóg te veel hebben betaald, daar hebben we het gissen naar. Maar hoe dan ook, de wijze van prijsbepaling lijkt ons toch wat aan de dubieuze kant, en geeft ons de indruk dat er prijs soms wel een beetje à la tête du client wordt bepaald. Nu, ik blijf erbij dat, als je zélf tevreden bent met zowel je aankoop als de prijs die je ervoor betaalde... je een goeie zaak hebt gedaan! Ieder zijn meug!

Na de lederzaak trokken we verder richting Efese 2, waar we de moskee bezochten, het graf van Johannes de Doper (?) en het plaatselijk terrasje met (alcoholvrije) drankjes. De sfeer in de groep is intussen toch ontdooid, zodat we al heel wat mensen bij de voornaam kennen en iedereen zo wat met iedereen aan de praat geraakt, grapjes maakt, enz... waardoor de ambiance heel goed geworden is. 

Vandaag doet een deel van de groep een extra excursie naar Izmir en Serenje, maar daar hebben wij voor gepast. We vonden het fijner om eens op ons gemak te kunnen uitslapen en overdag gewoon ons eigen ding te doen. We gingen op weg om het centrum van Davutlar te gaan opzoeken, zo'n uurtje stappen, van hieruit. Maar tegen dat we goed en wel halverwege waren, kwamen we een Turkse man tegen (papa Turks, mama Grieks, maar hij had duidelijk meest mee van zijn mama > 't zag er ne 'snelle' Griek uit). Klein detailke: toen hij vroeg "Where are you from?" "Belgium" kwam er spontaan uit: "Mo godverdomme, ik heb jaren in Dendermonde gewoond, ge weet wel 't Ros Beiaard en de kindjes... enz..." De rest van het gesprek verliep dus in 't Vlaams! Hij raadde ons af naar Davutlar te stappen; er viel daar blijkbaar toch niks te beleven. Maar hij toonde ons wel de weg naar een Bazaar niet veraf, waar we gezellig rondkuierden langs diverse krampjes met juweeltjes, T-shirts, broeken, souvenirs, keramiek... én een leuk Apollo-beeldje konden op de kop tikken  voor "good price"!.

De zoektocht naar een lekker maaltijd bracht niet veel op. Frietjes met een toast/hamburger die op niks trok, maar goed. Morgen zijn we weer op Rhodos waar we méér ons gedacht zullen vinden!