Verdi Lodge als uitvalsbasis

Zaterdag 16 mei 2026

Geen weekendontbijt, maar altijd ’t zelfde, maar nu zonder de sausitse. Het is nog frisjes als we tussen 8 en 9 buiten in de tuin zitten. De hemel is lichtgrijs bewolkt, maar na 9u klaart ie al weer op.

Na het ontbijt besluiten we te stappen naar Kabwata Cultural Village, waar we in 2011 ook een bezoek aan brachten. Het is een behoorlijke wandeling, goed voor een 2,5 uur stappen. Maar… vermits we maar dát te doen hebben…

Onderweg wipten we even binnen in een Anglicaanse kathedraal: een mooi redelijk modern gebouw met rechthoekige glasramen in verschillende kleuren. Een pianist was er aan ’t oefenen, er stond ook een heel drumstel klaar. Dat moet er hier bij de vieringen toch behoorlijk muzikaal aan toegaan! Misschien kunnen we volgende zondag eens zo’n viering meemaken: we houden wel van het energieke gospel gezang…

Aangekomen in Kabwata moeten we vaststellen dat het hele toenmalige dorpje behoorlijk veranderd is, richting een goed geënsceneerde verzameling souvenirshops. Vijftien jaar geleden ontmoetten we er een mannetje dat houtsculptuur deed: mr. Muyambango Muliokela. Hij maakte toen al een indruk van een behoorlijke leeftijd te hebben, waardoor we eigenlijk niet verwachten hem hier nog terug te vinden. Een kleine wandeling door de diverse souvenirshops maakte ons niet veel wijzer. Op een bepaald ogenblik vroeg een van de verkopers ons “What are you looking for?” En toen antwoordde ik hem: “I’m looking for this man.” En ik toonde hem op mijn gsm een foto van 15 jaar terug. “Oh, but he’s still here! Overthere!” en hij wees me naar enkele beelden, waarvan we de stijl herkenden als die van dat mannetje! En, wonder boven wonder, hij zat er inderdaad nog steeds, aan ’t werk met hamer en beitels, houtsculpturen aan ’t maken. Iets magerder dan toen, en een stuk grijzer… net zoals ik.

“Good afternoon, sir” “Good afternoon” Een gewone goeiendag… en toen liet ik ook hem de foto zien: “You know this man?” “Yes, me…” Ik vertelde hem dat we deze foto 15 jaar geleden namen, dat we kwamen om hem te zien en eigenlijk niet gedacht hadden hem hier nog aan te treffen. Hij keek me glunderend aan, een ietwat gebrekkig gebit tonend, nog vlug iets waarop hij zat te knabbelen uitspuwend, en stak toen meteen zijn hand uit. Handenschuddend vertelde ik hem dat hij me later een foto van zijn afgewerkt kunstwerk had doorgemaild, waarop hij zich even terugtrok in zijn hutje en terug naar buiten kwam met een pak foto’s van werken die hij gemaakt had in de voorbije jaren: stuk voor stuk fantastische mooie grote en kleinere kunstwerken, waar enorm veel werk in moet gekropen hebben. Een échte kunstenaar!

In zijn shop stonden enkele werken van hemzelf, en daarnaast nog heel wat andere houtsnijwerkjes. Om hem plezier te doen kochten we één werkje, een slanke Afrikaanse vrouw voorstellend met een waterkruik op haar hoofd. We gaven de man zelf nog wat extra centjes, waar hij heel content mee was. Ik fluisterde hem nog toe: “I wish you a long and healthy life!” “Thank you so much, sir!” lachte hij terug.

Tromgeroffel en gezang deden ons nog wat verder het dorpje inlopen, waar er een soort arena was gebouwd, waar een groep dansers en muzikanten een folkloristische show aan ’t opvoeren waren. Meteen werden we gevraagd om de organisatie financieel te steunen, wat we met plezier deden. Het getrommel en gezang begeleidden de energieke dans van een gemaskerde figuur, die soms meedanste met de groep en tussendoor het publiek om extra centjes ging vragen (maar dan wel op een vrij assertieve wijze).

Op de terugweg hielden we eventjes halt om een kleine pizza te nuttigen en onze benen en voeten wat te laten rusten. Een paar uur later vonden we het Griekse restaurantje ONOMA terug waarover we reclame hadden gezien op de heenweg. Heel gezellig! Verdorie, ze hebben geen Retsina-wijn op de kaart staan; maar de frisse huiswijn mocht er ook wel zijn! Kleine lekkere gerechtjes gekozen, en afgesloten met een pistache-ijs voor mijn keppe en een Metaxa voor mij. Zien we ’t nog zitten om een 4tal kilometer te stappen? Allez, ja…

Een van de grootste en drukste kruispunten in Lusaka wordt overspannen met een voetgangersbrug,

waardoor je alle kanten uit kan om de baan over te steken. Een gigantische constructie die ervoor zorgt dat niemand zich tussen het drukke verkeer op de weg moet riskeren om over te steken. Heel indrukwekkend én praktisch! Maar als je denkt dat dit elke voetganger tegenhoudt…? Oh nee! Op de strook tussen de drie rijen auto’s begeven zich allerlei verkopers, sommigen met hun koopwaar op het hoofd (sinaasappels, avocado’s, zakjes pindanoten…), anderen met hun koopwaar voor zich uit dragend (lottobiljetten, kranten…). Ik zal niet beweren dat ze hun leven riskeren, want ze zijn handig in wat ze doen en de bestuurders zijn even handig om ze te ontwijken als ze te dicht naderen, maar toch… En weet dan, als één bestuurder stopt om zich iets van die koopwaar aan te schaffen, de hele rij ná hem, gewoon ook stilvalt… Rare situaties…

Onderweg deden we nog wat boodschappen (pot, pan, bassin) en sloten de dag af met 22500 stappen en bijna 16 km in onze kuiten! Voor onze buurman Filip (fervente wandelaar en marathonloper) is dat een fluitje van een cent, maar wij zijn toch fier op deze aardige prestatie! We stellen trouwens vast dat we hier toch al behoorlijk wat gestapt hebben: dagen van 15000, 8000, 6000,4000, 8500, 13000, … De enige taxi die we namen sinds we hier in Lusaka terug zijn, is deze bij aankomst. De rest deden we allemaal te voet.

Zondag 17 mei zou sowieso een rustdag worden. We kochten een lekker kaneelbroodje, vroegen in de lodge alleen om koffie,en zo was het dit keer toch een beetje zondags ontbijt. We permitteren het ons om vandaag een beetje lui te zijn… 😊 Maar dan komt toch plots het idee op om eens een kijkje te gaan werpen op de Pakati Market, die we al eerder bezochten… gewoon even checken of het op zondag niet wat uitgebreider en/of interessanter zou zijn. Niet dus! Maar hoe dan ook is het al met al een aangename wandeling geworden. We konden ook wel wat interessante inkopen doen. Terug in onze lodge (we hadden toch wel een 6 km gewandeld) kozen we voor ons oorspronkelijk idee: we doen het rustig aan vandaag! Een biertje in de tuin, lekker bekomen van onze wandeling, én een duik in het zwembad... De zon was intussen volop van de partij geweest en het water deed deugd. Ik moest af en toe wel eens wat ronddrijvende bloesems uitspuwen, maar het water was op zich piccobello!

In de vooravond maakten we uiteindelijk toch kennis met het Nederlandse koppel. We schatten hen allebei 70ers. Ze reizen 7 weken rond, startten in Zuid-Afrika, deden Botswana, Namibië, Zambia en morgen vertrekken ze richting Malawi. Maar, groot verschil met ons: ze reizen rond met een gehuurde 4x4 met daktent. Ja, op die manier ben je wel een heel stuk zelfstandiger natuurlijk, maar ook uiteraard financieel heel wat duurder ‘gesjareld’. Enfin, wij maken er ons niet druk om, we zijn content op de wijze waarop wij reizen.

Na 16:30 was de keuken in onze lodge vrij en konden we onze gang gaan met het bereiden van ons avondmaal. En het moet gezegd: het was lekker! Kippenstukjes gekruid met o.a. raz el hanout, guacamole bereid met geplette avocado die we bij een vrouwtje langs de weg hadden gekocht, met wat paprikaatjes erbij en wat avocado-olie… zálig! Daarnaast nog wat kikkererwten, gekruid met garam masala en gebakken patatjes. Lekkerrrrr…!

Tijdens de maaltijd kwam ook het dagdagelijkse aan bod: "Mijne kak is toch niet gelijk thuis, zulle!" "Zwijgt, de mijne is precies hetzelfde: hij heeft precies dezelfde kleur, en hij plakt. (maar hij stinkt wel azo niet gelijk den uwen).. en dan dat 'veroarmoed' wc-papier! Ge BLIJFT gewoon bezig!" Maar het eten zelf smaakte verrukkelijk! 😊