Zambia, here we come (again)!

Lieve vrienden,

Vijftien jaar geleden trokken we met z’n tweetjes doorheen Zambia, van midden (hoofdstad Lusaka), naar oost (Luangwa National Park), naar noord (Kazembe weeshuis) en naar zuid (Victoria Falls). We reisden toen met rugzak en tent, met het openbaar vervoer en legden in totaal een goeie 3900 km af in totaal.

Het was de meest avontuurlijke reis die we ooit maakten, met o.a. heel wat aangename momenten met de lokale bevolking. Ook de plaatselijke flora kon ons zeker bekoren, maar vooral de contacten met het wildlife (olifanten, zebra’s, giraffen, gnoes, antilopen, nijlpaarden, krokodillen, enz…) bezorgden ons onvergetelijke verhalen. Kom bij ons thuis, haal de fotoalbums over Zambia tevoorschijn en je krijgt een avondvullend programma met allerlei leuke anekdotes!

Via mijn broer geraakten we toen aan een adres van een gezin in Lusaka waar we in het begin en op ’t einde van onze reis enkele dagen mee doorbrachten. Het contact met de toen 19-jarige dochter van het gezin hebben we, gedurende de vijftien jaar die verstreken zijn, blijven onderhouden (lang leven WhatsApp!). Intussen is Janet 34 geworden, is ze mama van twee zoontjes en een dochter, is haar mama een paar jaar terug gestorven, en had haar intussen 82-jarige papa de wens uitgesproken om ons nog eens terug te zien vóór hij het tijdelijke met het eeuwige zou omruilen…

De druk om nog eens terug te gaan was dus toch wel vrij groot! En daarom gaan we dit jaar, eind april tot eind mei, nóg maar eens richting Zambia! Backpacking zoals 15 jaar terug zit er fysiek niet meer in en daarom kozen we voor een vrij rustige relaxvakantie. De eerste dagen dat we er zijn brengen we opnieuw door bij “Dad” Patson, waar we ook Janet, Steven (haar man), Benjamin (10), Nathanael (8) Sapphire (4) zullen ontmoeten. Janet zal zeker nog met ons eens rondtoeren doorheen Lusaka, waar ze als plaatselijke gids kan functioneren. Daar kijken we zeker naar uit!

Na ons kort verblijf van een drietal dagen in Lusaka verhuizen we naar het zuiden, waar we bij “John”, een kleine chalet huurden in Siavonga, aan de boorden van het gigantische Karibameer, vlak bij de grens met Zimbabwe. Het comfort is basic (meer hebben we ook niet nodig) en we kunnen er ook zelf ons potje koken, wat wel interessant is aangezien de Zambiaanse keuken nu ook niet zó erg hoog scoort op vlak van gastronomie. Het Karibameer kan wel zorgen voor de aanvoer van verse vis, iets waar ik wel naar uitkijk.

Onze chalet is gelegen op het uiterste puntje van het schiereiland. Zwemmen in het meer mag niet vanwege de aanwezigheid van krokodillen, maar we hebben wel een zwembadje op het domein ter beschikking. Het dorpje zelf is een drietal kilometer bij ons vandaan, en John heeft gezorgd voor twee fietsen, waar we ons mee kunnen verplaatsen. Hangmatteren lijkt ons ook iets leuks om naar uit te zien, misschien ook wel een bootsafari op het meer of gewoon een boottochtje tout court, we zien wel.