Massamanifestatie tot landbouw

Vrijdag 22 mei 2026

… kondigde zich aan als een rustig dagje. We genoten van de rust van een licht ontbijt op het lodge terrein, een beetje lezen… tot we beseften dat er toch wel heel veel lawaai van muziek, dans, of weet ik veel wat, onze richting kwam aanwaaien. Op den duur kregen we ’t een beetje op onze heupen (en Hilde’s zijn al een beetje teer, na haar heupoperatie), zodat we besloten toch eens een kijkje te gaan nemen om te zien waar dit allemaal vandaan kwam. Het kwam in elk geval vanuit de richting van het parlement, of toch die omgeving.

We gingen op pad. Zodra we de lodge uit waren stelden we al vast dat onze (normaal gezien) rustige straat vol stond met busjes en er heel wat verkeer over en weer reed. We sloegen de richting in van het parlement en zagen meteen waar het gezang en getrommel vandaan kwam: een hele groep zangers, allemaal gekleed in rode t-shirts waren aan het zingen en dansen langs de straat. De t-shirts hadden allemaal opschriften rond de figuur van de huidige president van Zambia, Hakainde Hichilema. We waren terechtgekomen in een pre-electorale manifestatie pro deze president, die zijn ambtstermijn graag zou verlengd zien (verkiezingen op 13 augustus a.s.). Hij is blijkbaar heel populair.

Het ‘stropte’ van ’t volk, we konden elkaar amper volgen in de massa, maar het verliep allemaal wel in een leuke, plezante, muzikale sfeer, omgeven door toeterende auto’s en busjes, heel veel geroep en gejuich. Ik moet toegeven dat we toch wel de enige mzungus (blanken) waren die in die massa rondliepen, waardoor we uiteraard opvielen en door heel wat mensen aangesproken werden. Sommigen wilden zelfs per se met ons op de foto!

Wij kennen het gebaar van ‘geld’: de duim en de wijsvinger over elkaar wrijvend, de toppen van de vingers omhoog. Hier toonden heel wat manifestanten ons precies het omgekeerde: duim, wijsvinger én middelvinger over elkaar wrijvend naar omlaag, mét de andere hand eronder als een kommetje. Toen we vroegen wat dit gebaar betekende, zeiden ze ons: “dat betekent voor ons ‘zout op de maaltijd’, wat synoniem staat met een béter leven dan wat we nú hebben” en daar hoort de huidige president blijkbaar voor te zorgen. Laat ons hopen voor hen!

(Het gezegde deed me wat denken aan de spreuk “strooi een beetje peper in zijn gat”, maar dat betekent meer: “allez, doe een beetje voort, sneller!” En als er één ding is dat hier niet geldt, dan is het wel dit laatste! Zelfs tijdens onze wandelingen passen we het Afrikaanse ritme toe: “rustig aan, op ’t gemakske” en zo kunnen we ’t best een paar uur volhouden.)

Op den duur moesten we ons echt tussen de mensen doorwringen, waardoor we dan toch maar besloten rechtsomkeer te maken, om de massa wat te ontvluchten. Maar dat betekende natuurlijk dat we meteen tegen de stroom in moesten! Maar het lukte en een tijdje later konden we toch wat makkelijker ademhalen…

De ganse dag bleef het erg rumoerig in de omgeving, maar, ondanks het wanordelijke verkeer, werd de sfeer gelukkig nooit grimmig. Een frappuccino in het Cremosa restaurantje zorgde voor een rustmomentje, waar we van genoten.

Zaterdag 23 mei 2026

Een rustige dag zou het moeten worden: we hebben niks speciaals op ons programma staan. Janet zou nog eens langskomen, maar liet weten dat het haar toch niet lukt. En morgen is het Pinksteren en zijn we van plan hier eens een Anglicaanse hoogmis bij te wonen. Met gospelzang en muziek hopen we op een speciale experience!

Aangezien we niet echt een zittend gat hebben, trokken we er in de late voormiddag dan toch maar weer op uit. Een wandeling in de ándere richting dan deze die we al ‘tefrente’ keren gedaan hadden. We belandden in een (toch een beetje) buitenwijk van Lusaka, het zogenaamde Agricultural & Commercial Cooperative Society of Zambia, het officiële hart van de Zambiaanse landbouwsector, met o.a. een domein, bedoeld voor veekeuring,

een opleidingscentrum voor landbouwers en moestuinierders, een zone voor artiestenstudio's en een sportarena, die ze aan het inrichten waren met tribunes en tenten, een beetje gelijk Waregem Koerse, maar dan zonder paarden. Welk evenement of manifestatie ze hier verwachten, geen idee; misschien een electorale bijeenkomst zoals in Amerika (maar dan zonder Trump)? Maar evengoed kan het een totaal ander evenement zijn… geen idee.

Voortgaand op livemuziek die we hoorden, een beetje fanfare-achtig klinkend, trokken we verder. Hilde voelde haar majorette-skills van 50 jaar geleden opkomen en begon begot te ‘marcheren’ met een denkbeeldig majorette-stokje!  Uiteindelijk kwamen we terecht op een grote weide waar inderdaad een soort fanfare met toch wel een 40tal leden aan het spelen was. Een groep schoolgaande jeugd (van klein tot groot) van minstens honderd kinderen was er een bepaalde groepsdans aan het repeteren, inderdaad zwaaiend met een soort stok! (Ik kon mijn eega gelukkig intomen, want ze wou tereeke gaan meedoen!) Waartoe die repetitie moest dienen, daar hebben we natuurlijk het raden naar. >>> zie video's

Vandaag toch weeral zo’n goeie 12 km gestapt! Edna, onze lady of the lodge zei ons: “I admire your energy! I myself couldn’t do that.” Tja, langs de andere kant is het ook zo als je rondwandelt, je ook veel meer ziet, dan als je je overal laat rondvoeren…

Als we ons realiseren dat 80% van de bevolking moet rondkomen met 2 euro per dag, dan denken we dat hier in Lusaka waarschijnlijk de meeste van die overige 20% wonen. De mensen hiér kunnen zich ook wel een en ander permitteren. Maar toch merk je, als je goed rondkijkt: mensen alleen, langs de kant van de weg met een hoop bananen die ze proberen te verkopen of een aantal gasten die rondhangen bij een hoop versleten autobanden, wachtend op een ‘klant’ … waarvoor? Kunnen ze die banden dan toch nog verkopen? Geen idee. Hier en daar zie je iemand op een zelf-aangelegd vuurtje een potje koken… misschien om wat maïs te poffen en als popcorn te verkopen of groundnuts (pinda’s) te roosteren… of leven ze echt gewoon op straat…? Jonge gastjes van hoop en al een jaar of tien die oud glas verzamelen in zakken en zich dan doorheen het drukke verkeer wriemelen. Met welke bedoeling? We hebben er het raden naar… De mensen die allerlei zaken proberen te verkopen aan de automobilisten die hen rakelings passeren… Dié gastjes leven toch min of meer aan de rand van de maatschappij? Je ziet het al aan hun ‘teensletsen’ die versleten zijn tot op den draad; je bent niet wijs waarom ze ze nog dragen zelfs, meestal zijn ze zelfs een paard te groot of te klein… Dit is Zambia…

Terug in de lodge heeft een ‘swobbelke’ in het zwembad me echt deugd gedaan!

Beetje lezen, tukske gedaan en een pizzaatje gaan eten (7€ voor ons twee, drank inbegrepen)…

en nu liggen we na een aangename douche in ons bed en kunnen we straks naar ’t VRT Journaal kijken, als ’t internet een beetje méé wil 😊!