Van Nationaal Museum naar Nationaal Park

Maandag 18 mei 2026

Ik heb geen idee hoe internationaal wijd verspreid International Museum Day is, maar in elk geval is het Lusaka National Museum vandaag gratis te bezoeken! Normaal kost het buitenlanders 5 dollars, maar ‘bendigoars’ gelijk we zijn, profiteren we uiteraard van deze kans!

Oké, het is een behoorlijke wandeling, maar ’t is mooi weer en het lijkt ons sowieso te doen! Dus wij op weg.  Onderweg komen we een aantal gasten tegen die reclame aan het schilderen zijn. Op basis van een voorbeeld, vermoeden we, maken ze mooie sierlijke opschriften met een voorbeeld van het desbetreffende product. De stijl lijkt wel wat op graffiti, maar toch met mooi oog voor detail.

Na anderhalf uur stappen zijn we er en horen we meteen al door luidsprekers gepraat en zang. Bij de ingang heeft zich wat ‘schoolgaande jeugd’ verzameld (of een andere groep jongeren?) die meezingen en dansen op het ritme van een aantal zingende conga-spelers, waarbij intussen de ‘juf’ reclame maakt voor de gratis toegang tot het museum: “Gratis toegang vandaag! Nodig je ouders, je ooms, tantes, neven, nichten, buren, leraars, vrienden uit en laat hen iets bijleren over hun eigen geschiedenis…” Een leuke bedoening om efkens, op een stoeltje (met of zonder leuning, je kon kiezen) van te genieten.

Daarna een toerke gedaan in het museum. Zó speciaal was het nu ook weer niet, maar goed, het gaf inderdaad een mooi overzicht van hoe het land in de loop der tijd evolueerde. De slavenhandel wordt er belicht en er wordt verder ingegaan op de wijze waarop het door de Engelsen gekoloniseerde Noord-Rhodesië (genoemd naar Cecil Rhodes, die toen ‘aan zet’ was voor het Verenigd Koninkrijk hier) stilaan evolueerde naar het huidige Zambia dat (pas) in 1964 onafhankelijk werd, met Kenneth Kaunda als eerste president. Zuid-Rhodesië werd toen Zimbabwe.

Na het bezoek aan het museum wilden we wel eens een cafeetje opzoeken, maar dit bleek gelegen in een niet zo propere buurt, zodat we content waren met een frisse Fanta uit een lokaal supermarktje om ons weer op weg te helpen.

We stellen het constant vast: milieubewust zijn ze hier helemaal niet, ondanks het feit dat sommige scholen hun leerlingen ‘a clean environment’ propageren. Overal zie je zwerfvuil rondslingeren, in bepaalde côté’s heel veel, rond overheidsgebouwen vrij weinig. Pet-flesjes, blikjes, karton, papier, etensresten…

Er wordt bij een redelijk nieuwe auto verduisterende zwarte folie aangebracht op de ramen. Die folie past uiteraard niet perfect, zodat overal strookjes afgesneden dienen te worden om perfect te passen en die overbodige strookjes… vliegen meteen de wijde natuur in. Je komt ook overal diepe putten tegen in de voetpaden; als je dan daarin kijkt dan merk je dat die putten blijkbaar aansluiten op het rioolnetwerk dat ondergronds werd aangebracht, maar… steevast liggen die putten vol met allerlei afval, soms zelfs kapotte auto-onderdelen…

We maken ons een voorstelling van hoe de afvoer van die vervuilde riolering evolueert als het hier regenseizoen is. Dan regent het overvloedig en komt er wel beweging in die riolen, maar waar gaat al die viezigheid naartoe?

Een ‘goeie’ oplossing vinden ze hier in het op een hoop gooien van alle rommel en in brand steken. Dan doen ze ook met boombladeren: die harken ze tezamen en steken die in brand. Soms vragen we ons af hoe ze zo geen uitgebreide branden veroorzaken, maar blijkbaar slagen ze er wel in die brandjes goed onder controle te houden. Maar ja…

We dachten op de terugweg een break te houden bij het Griekse restaurantje Onoma, maar aangezien het gesloten was hielden we halt bij het Three Trees Café, waar we genoten van een pannenkoek en een wafel met lekkere vanille-ijs en een heerlijke koffie!

Eens terug in onze lodge deed een lekkere douche echt deugd. Onze voeten mochten eens behoorlijk gewassen worden, want in onze sandalen na 22500 stappen en een kleine 16 km te hebben afgelegd over de toch wel erg stoffige paden, waren ze wel eens aan een treffelijke schrobbeurt toe!

Honger hebben we precies niet echt; we houden bij een fris drankje en wat luieren op bed.

Dinsdag 19 mei 2026

Vandaag is dinsdag wasdag. Een en ander van onze kledij kan toch wel een wasbeurtje verdragen en Hilde doet haar best met de povere middelen die we ter beschikking hebben (een klein bassingske en warm water in de lavabo, met een beetje wasproduct). Een tijdje later hangen de gewassen zaken al achter ons huisje aan een draad, gespannen boven een hoop ‘briekeljong’ en andere steenbrokken. Ge zijt nie wijs dat ze dat hier allemaal laten zoals ’t is in plaats van de boel op te ruimen, maar goed er waren  nog enkele wasknijpers beschikbaar, zodat onze was niet dreigde in de puinhoop te belanden door de wind.

Tegen aperitieftijd begeven we ons naar ‘Cremosa’, een  Indisch-Libanees restaurantje dichtbij, waar we genieten van een Iced Coffee (H) en een Frappuccino  (B). Mijn keppe kwam wat bedrogen uit, aangezien ze dacht een koffie met ijscrème te krijgen, maar ’t was een kouwe koffie (met ijsblokjes) … lekker, maar toch anders dan gedacht. Mijn Frappuccino was wél koffie met ijscrème. Mijn keppe wou niet ruilen… Halfweg ruilde ik toch mijn glas met het hare, zonder dat ze ’t opmerkte. Ze begint weer aan het rietje te zuigen en stelt tot haar verbazing vast dat er nu plots tóch vanille-ijs in haar koffie zit! Allez, hoe kan dat nu? Tot haren euro valt en we allebei uitschieten van ’t lachen! 😊

Terug in de lodge houden we ’t wat rustig, lezen een boekske in de tuin, onder een warm zonnetje… cosy… Rond 16:00 is de keuken in de lodge vrij en kunnen we aan de slag met ‘koken’, of eerder: het verwerken van de restjes van een paar dagen terug.

Guacamole, gebakken kipbrokjes, patatjes, wat kikkererwten en tomaatjes. De keuken hier is echt primitief, ook qua gerief, waardoor we blij zijn dat we voor onszelf een pot en een pan kochten, zodat we toch gerust zijn te kunnen koken in wat ‘proper’ gerief.

Tot nu toe konden we het parlement nog niet bezoeken. Men zit volop in de voorbereiding van de aanstaande presidentsverkiezingen (op 13 augustus) en blijkbaar is het er nogal druk momenteel.

Woensdag 20 mei 2026

Een rustige dag met wat boodschappen in de Manda Hill shopping mall, en daarna een fikse wandeling naar de Arcades shopping Mall. Onderweg maakten we een omweg langs een busstation en via een eerder afgelegen deel van de stad. Eens te meer waren we de enige blanken die er rondliepen; wat niet wil zeggen dat we ons op ons ongemak voelden, zeker niet. De Shopping Malls hier zijn heel modern en netjes (er wordt ook constant met een zwabber gedweild, nodig of niet nodig…). Mode, computer, huisraad, flatscreens, telefonie, enz… je vindt er van alles.

We sluiten de namiddag af met een lichte maar lekkere maaltijd in een klein restaurantje: Taste of India.

Donderdag 2 mei 2026

Vandaag staat een dagje Chaminunka Nature Reserve op het programma. Edna reserveerde er een plaatsje voor ons. Ik had een advertentie van hen gezien op Fb, voor 835K (kwacha) per persoon (= 45€) voor een ganse dag met activiteiten, lunch inbegrepen. Chaminunka is een relatief klein Nationaal Park, gelegen op een uurtje rijden van Lusaka. Die gasten organiseren een hele daguitstap met van alles en nog wat binnen een park dat schijnbaar heel wat wildlife huisvest; benieuwd! Je kan er zelfs voor 45 euro extra een half uur gaan wandelen met een cheetah aan de leiband! (Een schande eigenlijk… maar ja, we begrijpen ook wel dat alles wat een beetje inkomen verschaft, hier welkom is.)

Aangekomen in Chaminunka wordt er plots 1500K per persoon gevraagd! Ik toonde hen de advertentie, maar ze weigerden die te aanvaarden. We hadden zogezegd geboekt voor die 1500K, bijna het dubbele! Een tijdje discussiëren bracht geen soelaas; eens geboekt in de computer kon dit zogezegd niet meer gewijzigd worden. Ik heb dan maar ‘ons’ Edna opgebeld en haar gevraagd of zij wilde onderhandelen met die gasten, want ook zij had die advertentie gezien. Ze heeft er bijna een kwartier mee gebeld, waarna ze plots dan tóch akkoord gingen om ons die 835K te laten betalen! Onze taxichauffeur zou de hele dag daar ter plaatse blijven en ons na ons dagje vertier terug naar onze lodge brengen.

We startten onze activiteiten met een ‘cheese tasting’ in de plaatselijke kaasmakerij. We kregen er (met ons tweetjes alleen) een hele uitleg over de verschillende kazen die ze er maakten als een soort kopie van mozarella, gouda, feta, cheddar en cheshire. Het proeven werd begeleid van een lekkere Italiaanse rode wijn. Daarnaast konden we dan ook nog eens twee soorten koffie proeven, één gemaakt van een mix van Noord-Zambiaanse koffiebonen en baobabzaden, en één van zuivere baobabzaden (eigenlijk geen echte koffie dus). Maar de tweede smaakte ons beiden het best. We hebben dus een zakje van 200g van deze ‘koffie’ gekocht…

Na de kaasproeverij stond een ‘game drive’ op het programma: een anderhalf uur durende rit doorheen de brousse, op zoek naar wild. Het eerste dier dat we te zien kregen was een leeuw, maar… die zat binnen een omheind gebied, samen met enkele leeuwinnen die we niét te zien kregen. De koning van de jungle kregen we wél te zien, want die lag te luieren in een hok, dicht bij de afrastering.

Die krijgt ook voedsel toegeworpen (o.m. door toeristen, tegen extra betaling = feeding lions experience!), zodat hij dus geen instinct meer heeft om op jacht te gaan. Het wildlife hier blijkt er dus gewoon te vertoeven zoals in onze dierentuinen. Ook de twee cheetahs, waarvan één met een leiband, leven in dezelfde omstandigheden, en zijn dus in feite tamme dieren. Drie olifanten lopen er vrij rond, twee andere worden ’s avonds aan de ketting gelegd om ’s morgen weer te worden ‘vrij’ gelaten, terwijl bewakers er om heen blijven hangen, om er toeristen toe te laten de hugging elephants experience te (!) beleven; je mag dan, uiteraard wéér tegen extra betaling, een olifantenslurf aaien en je laten fotograferen… Dzjiezus!

Kortom: je zal begrijpen dat er hier veel centen verdiend worden, zonder dat je ’t gevoel hebt wildlife (dieren in ’t wild) gezien te hebben zoals we 15 jaar geleden zagen! (Olifanten en apen op het campingterrein, een nijlpaard vlak naast onze tent, zebra's en giraffen tegengekomen bij een wandelingetje in de omgeving van onze camping, enz... Héél blij dat we dié ervaring ooit mochten meemaken!) Wel hebben we vandaag enkele gnoes gezien, die samen optrokken met een aantal zebra’s.

De gnoe vormt, samen met de Afrikaanse maraboe, het wrattenzwijn, de oorgier en de gevlekte hyena de zgn. ‘ugly five’,

iets anders dus dan de ‘big five’ (leeuw, luipaard, olifant, buffel en neushoorn). De truck waarin we met een bendeke van een stuk of tien werden vervoerd, is een immense rammelkar, zowel op vlak van grootte als op vlak van rammelen. Die spiegels zitten er al lang niet meer in, de zetels zijn gescheurd en samengebonden aan het frame van de ‘jeep’, het ding davert enorm, mede gezien de triestige wegen natuurlijk. Kortom: we worden regelmatig goed door elkaar geschud gedurende ritjes van een 20tal minuten om dan eventjes stil te houden bij een aantal gespotte dieren.

Na de game drive is het tijd voor de lunch en die mag er wel zijn! Een uitgebreide keuze aan zowel koude als warme gerechten, en die echt smakelijk zijn, geserveerd in open lucht in een heel aangenaam kader, rond een zwembad! De drank erbij moesten we extra betalen en die was dan weer gigantisch duur, maar goed, het maakte de lunch des te smakelijker. Een groep vrij luidruchtige orthodoxe jongeren, onder begeleiding van een grote priester in lang zwart gewaad met een groot houten kruis op de borst, vierde een paar verjaardagen blijkbaar, want de ‘happy birthday’s werden meer dan eens aangeheven!

De volgende activiteit was een boottocht op een stuwmeer in de nabije omgeving. De truck die ons er naartoe moest brengen hadden we blijkbaar gemist, waardoor we een halfuurtje moesten wachten tot de volgende eraan kwam. Resultaat: wij twee weer alleen op de truck en weer alleen op de boot. De truck zette ons af op een honderdtal meter van de aanlegsteiger, waardoor we de laatste meters dus te voet moesten afleggen, over een betonnen paadje van een 30tal centimeter breed, met aan weerskanten water! Een evenwichtsoefening op de balk precies!

Enfin, we zijn er geraakt!

De stuurman, de kapitein/gids en wij twee: een boottochtje van een klein halfuur met een soort catamaran, op drie onderdelen drijvend, zonder zeil, maar met een heel aantal zitplaatsen, overdekt met een rieten dak. De motor werd aangedreven door gas en elektriciteit, waardoor hij heel weinig lawaai maakte. Dit maakte de boottocht wel bijzonder rustig. Eerst dacht ik ‘een halfuur dobberen op dat water, pfff…’ maar het viel eigenlijk echt wel mee. De gids vertelde ons over de aanleg van het meer, de waterlelies, enz… We hadden het erover dat de mens eigenlijk het gevaarlijkste dier is, aangezien die niet alleen doodt om te eten of zijn territorium te beschermen, maar ook voor zijn plezier of territorium te veroveren. Dieren doden ook hun eigen soort niet, de mens wel… Een beetje filosofie op een rustig boottochtje…

Doordat we dat halfuurtje extra hadden moeten wachten, viel de boottocht wel wat laat uit, waardoor we beslisten om niet meer te gaan paardrijden, maar meteen de terugweg aan te vatten naar de lodge.

Het was al pikdonker toen we Lusaka bereikten en het was er in het centrum een drukte van jewelste! Op een kruispunt moest Aubrey, onze chauffeur,

echt zijn weg zoeken tussen vrachtwagens en auto’s die van alle richtingen kwamen en allerlei richtingen uit wilden, waardoor hij telkens zo’n 20 cm opschoof, soms een andere auto gewoon moest blokkeren, om uiteindelijk na veel gezwoeg de overkant te bereiken. We dachten allebei hetzelfde: “hier zouden we nooit durven rondrijden!” Als je er dan mee rekening houdt dat veel wagens ofwel maar één licht hebben, ofwel géén… dat er dan nog fietsers en voetgangers zich tussen die wirwar wringen om óók hun weg te vinden, dan wordt het gewoon echt benauwend! Maar goed, we zijn heelhuids thuisgeraakt!