Een warm welkom in Albanië!

Ziezo… de eerste paar dagen zitten erop. We zijn goed en wel in Albanië beland, via een tussenstop in Warschau (aangezien we vlogen met LOT, een Poolse luchtvaartmaatschappij). Het weer is er prima (± 25-27°C), we krijgen er een staalblauwe hemel te zien en kunnen genieten van de aangename warmte, in tegenstelling tot het kl…weer dat we in België achterlieten. De stewardess, die ons op Zaventem incheckte was een Albanese en beloofde ons een heel mooi land… “maar wel een beetje opletten op je gerief – de belangrijke zaken altijd bij je houden – pickpockets zitten overal.” Een gewaarschuwd man is er twee waard! Hilde dus vertrokken met twee mannen… en tóch maar betaald voor 2 personen… je moet het maar kunnen!

Onze eerste nacht was geboekt in Hotel Baron in Tirana, de hoofdstad. Op de luchthaven haalden we zonder probleem ons huurauto op, een Fiat Panda. De bediening bij Europcar was heel vriendelijk. Je haalt je auto op, je checkt of ie er oké uitziet, brandstof staat op ¼. Je brengt hem op ’t einde terug, zorgt ervoor dat die tank opnieuw ¼ gevuld is, en klaar is Kees. Een internationaal rijbewijs bleken we eigenlijk niét nodig te hebben, maar goed… zekerheid vóór alles!

En dan mengen we ons in het plaatselijke verkeer, op zoek naar ons hotel. Het is druk in Tirana, ook even wennen aan de rotondes waar je toch moet uitkijken om de juiste rijstrook te vinden, maar uiteindelijk verloopt alles vlot. Hotel Baron blijkt een oud hotelletje te zijn, gerund door een lief madammeke, die alles wil doen om het ons echt naar onze zin te maken. Oké, ze kan geen lift toveren naar de tweede verdieping en het is dus efkens ‘tjoolen’ met die ene zware valies, maar al met al valt het allemaal mee, want we boeken meteen ons laatste nachtje vóór onze terugkeer naar België.

Een wandelingetje doorheen de stad vertelde ons niet veel speciaals. Een grote stad blijkt ook in Albanië een ‘grootstad’ te zijn, met alles wat een grootstad in Zuiderse landen met zich meebrengt (zwerfvuil bvb.). Maar een pizza-hutje (neen, geen PizzaHut!) kan ons wel bekoren. De pizza wordt voor onze neus bereid, met alle gezwier en gezwaai van de pizzadeeg erbij! Schitterend! 3 Euro voor een ‘normal’ pizza (toch wel 30 cm in doorsnee), met allerlei lekkers erop… je kan het toch niet laten!

Na een rustige, aangename nacht vertrekken we ’s anderendaags zuidwaarts, richting Divjakë aan de kust. Het landschap ontplooit zich (zoals dat dan heet) als een groene oase , waar de wegen tussendoor kronkelen. Meestal vrij gewone wegen, soms eens een stukje autoweg, maar hoe dan ook via mooie landschappen (fifty shades of green J), bergen in de verte, hellingen op en neer, enz…

Onderweg houden we halt in Elbasan, waar de oude ommuurde stad ons aanspreekt, en ook heel mooi blijkt te zijn.

We kuieren er op ons gemak door, straatje in straatje uit, en genieten van de leuke oude binnenstad, met o.a. een oud amfitheater, in de tuin van een leuk hotel-restaurant. Een fleurig terrasje lokt ons en we geven toe 😊! Tripadvisor schijnt het restaurantje wel aan te bevelen, en we houden het in gedachten voor onze terugkeer! Daarna gaat het richting kust. In Divjakë  opteren we, na efkens zoeken naar een leuk guesthouse,  voor een nachtje in een ‘cabin’ -een houten hutje- op een eco-camping buiten de stad, tussen de sparrenbomen. Een zalige omgeving, maar eerder ideaal voor wie met de camper voyageert, of met de minibus (met tent)… niet direct voor wie niét het nodige kampeergerief bij heeft… (Ze organiseren met alle logeurs bvb. een barbecue ’s avonds waarbij je je eigen eten meebrengt en zélf klaar maakt op de door hén aangestoken barbecue.) Maar goed, dat is voor een volgende keer. Voor ons was het eerder een rotnacht, koud, niet zo comfortabele matras, maar… een mens moet het allemaal eens meemaken om te weten hoe het elders wél op en top kan zijn! Tóch moeten we toegeven dat we deze camping wél zouden zien zitten met ons busje van ’t Oesens! De plek zelf is heerlijk gelegen op een paar honderd meter van de zee en geeft een heel rustig gevoel, een beetje een sfeer van ‘alles kan, niks moet’… De uitbater, Tony, is een heel joviale man die echt een hartelijke sfeer uitstraalt. We voelen ons dan ook echt welkom! En als we ’s morgens vertellen dat we het toch wel koud hadden de voorbije nacht, gaf hij ons de koffie ‘van het huis’ en een extra korting er bovenop! Zalig! We willen hier wél nog terugkomen!

’s Avonds gingen we uit eten in een visrestaurantje, vlakbij. Héérlijk! Ansjovisjes op zijn Albanees, gratis bij het aperitiefje! Heel welkom!

Dan maar verder doorgestoken richting Gjirokastër, waar we toch wel naar uitkijken: heel mooi gelegen, de oude stad bovenaan, en de benedenstad onderaan de berg, kasteel ‘on top’. In de GPS had ik gewoon het adres van Guest House Bake ingegeven… waarom niet? Bleek dat guesthouse dan nog midden de oude stad te liggen, waar we met ons autootje amper de smalle oude steegjes konden volgen (straatjes met 15 à 20% helling, denk ik – ik wou het niet gedroomd hebben dat er een tegenligger op me af kwam!), om uiteindelijk hopeloos vast te geraken in een doodlopend steegje, en ‘in achteruit’ weer te mogen terugkeren, omdat ik blijkbaar een afslag naar links (weliswaar een haarspeldbochtje!) gemist had. Enfin, lang verhaal kort (met begeleiding van zowel Hlde als een lokale gids :-), we werden uiteindelijk opgepikt door de man van ons guesthouse die ons in zijn wagen vóórreed naar onze bestemming, via een iéts comfortabele route! Heel vriendelijke ontvangst door Harikla, de gastvrouw van ons guesthouse! ’t Was misschien eventjes ‘restaurant misverstand’ aangezien we dachten een gemeenschappelijke keuken ter beschikking te hebben (zodat we zélf ons potje konden koken – fake news on booking.com) en dat niét het geval bleek te zijn, maar… uiteindelijk heeft Hilde in de keuken van het guesthouse ons avondmaal mogen klaarmaken, met de hulp van Harikla die alle gerief ter beschikking stelde!

Nu zitten we op ’t terras te breien en boekje te lezen (Hilde) en onze blog aan te vullen (ikke), genietend van een rustige sfeer, een glaasje rode wijn en een Raki Moskat (lokaal digestiefje). Méér moet het voorlopig niet zijn!