Rhodos - oude en nieuwe stad - een mens moet zich met iéts bezighouden...

Het is 17u35 als ik dit begin te schrijven, en het is al aardig donker aan 't worden. We zitten op ons terras, genietend van een glaasje wijn. 't Leven kan soms zo mooi zijn als 't simpel is...

We zijn vanmiddag met de bus naar 't stad gereden (nee, niet Antwerpen natuurlijk, maar Rhodos-stad vaneigens!). Eerst een tijdje langs de haven gewandeld, bewonderend (maar geenszins jaloers) gekeken naar de vele yachten die aangemeerd lagen. Den dieën van Gert Verhulst zou er niet afsteken, denk ik. Ook lag er een piratenboot tussen, waarmee je kon tochten maken. Hilde dacht: "Al die willen te kap'ren varen, moeten mannen met baarden zijn! ik heb er wel een, maar veel kaper is er niet aan verloren gegaan!"... Ik hoorde het haar denken en dacht: "Tja, ne mens kan nu eenmaal niet ál de gaven hebben, hé!"

Een (tweede) begraafplaats, duidelijk voor onze moslim-vrienden, bleek aan verloedering ten onder te gaan. Vermoedelijk is het kerkhof geenszins meer in gebruik. Men was er zelfs opgravingen aan 't doen... wat ze daarbij allemaal zullen tegenkomen zal waarschijnlijk ondergebracht worden in het Knoken- en schedelmuseum, dat ook nog moet uit de grond gestampt worden.

Tussendoor mocht er wel eens een rustpauze ingelast worden, bij Demis bijvoorbeeld. De naam van het caféetje trok meteen mijn aandacht, want het deed me denken aan een van mijn favoriete zangers uit de seventies: Demis Roussos. De serveuze die ons bediende (een vriendelijk madammeke vol tattoos en piercings) zei dat 'Demis' eigenlijk een nickname is voor Dimitris, en dat haar baas zo heette. Vandaar de naam... Voilà, weeral bijgeleerd!

Tenslotte trokken we toch nog eens de oude stad in, maar niet zozeer om weer de shops te gaan afschuimen, maar om er een bezoek te brengen aan het Paleis van de Grootmeesters, een middeleeuws paleis van Gotische architectuur, dat een paar eeuwen dienst gedaan heeft als hoofdkwartier van de Johannieters.

Een mooi bouwwerk, met heel wat mozaïekvloeren (dochter Mikal zou er zot van zijn!), ook heel mooi gerestaureerd. Toch wel een bezoek waard, vonden we!

Ik heb het verzekers nog niet gezegd, maar 't krioelt hier van de katten! Af en toe loopt er wel ne keer een hondje tussendoor, maar Rhodos is zeker en vast het katteneiland! We vermoeden zelfs dat er geen katteneigenaars zijn, maar wel zorgt de bevolking voor de zwerfkatten door die allemaal van eten te voorzien. Overal in de stad vind je bakjes met kattenkorrels, en zie je katten genieten van het lekkers. De katten zien er dus ook nergens uitgehongerd uit, integendeel. Af en toe permitteren ze zich wel eens een rustplaats, zomaar tussen 't volk, op een bank in het restaurant of desnoods ergens op een achtergelaten bureaustoel.