Van Siavonga terug naar Lusaka

Dinsdag 12 mei 2026

Na gisteren eerder een ‘luie’ dag te hebben doorgebracht, waren we deze morgen al vrij vroeg uit de veren. Niet dat er veel op het programma stond, maar vermits we nu beslisten om op 14 mei terug naar de hoofdstad Lusaka te verhuizen, viel er toch wel een en ander te regelen qua taxi naar Siavonga en bus naar Lusaka. (Een taxi naar Lusaka (180km) zou wat ál te diep graven in onze portemonnee!)

Na een en ander op internet te hebben opgezocht (in eutentreuten, wat dat internet is hier allesbehalve stabiel) kon Hilde me er toch van overtuigen om gewoon naar Siavonga te stappen en daar verdere info in te winnen, face to face…

Rond 13:30 vertrokken we te voet naar Siavonga. Het zonnetje stond al vrij hoog aan de hemel, zodat we het allebei behoorlijk warm kregen; we blonken in ons vel! Aan LeGinger Sunset Lodge konden we even halte houden in de schaduw, en ter binst wat rondkijken naar wie en wat er zoal op de weg voorbijkwam. Eens te meer met de vraag: “waar kom je vandaan, en waar ga je naartoe?”. O.a. een motorrijder kwam voorbij en werd tegengehouden door twee vrouwen, meisjes… er werd wat over en weer gebabbeld en tenslotte trok de motorrijder weer op, met de twee meisjes achteraan d’rop, één van de twee had zelfs nog een glas wijn in haar hand, maar wél de helm van de bestuurder op, toen ze hartelijk lachend vertrokken.

Na onze ‘break’ vertrokken we opnieuw, maar rond 14:30 stopte naast ons een grote witte 4x4 pick-up truck met open laadbak, die dezelfde richting uit ging. De blanke man aan het stuur vroeg ons in ’t Engels waar we logeerden, waar we heen wilden en wat we er gingen doen. Ja… taxi… bus… afspraken maken voor donderdag... “Kan ik jullie een lift geven tot Siavonga?” “Met plezier!” Maar vóór hij vertrok had hij al een paar telefoontjes gepleegd: “ik zal jullie taxi voor donderdag arrangeren en informeren hoe het zit met de bus naar Lusaka.” Wow! Ondertussen wisten we al dat het meisje in de laadbak achteraan zijn kleindochter van tien was, dat hij Martin heette, dat hij een Zambiaan was, dat hij als moedertaal (Zuid-)Afrikaans had, en dat hij in zijn leven al een beetje rondgezworven had tussen Zuid-Afrika (gestudeerd daar), Zambia, terug Zuid-Afrika, Mozambique en nu terug in Zambia beland was. “Waar gaan jullie nu eigenlijk weer naartoe? Terug naar Castle (waar we verblijven) of…?” “Wel, eigenlijk gingen we eens graag uit eten in Lake Safari Lodge. We hoorden dat het er lekker is…”  “Okay, jump in, ik voer jullie tot ginder en eens daar kan ik nog een paar telefoontjes doen om jullie op weg te helpen voor donderdag.” Zogezegd, zo gedaan. Hilde in de laadbak bij het meisje, ik naast de chauffeur. Aangekomen bij Lake Safari Lodge deed hij inderdaad nog een paar telefoontjes, waarna we uiteindelijk het telefoonnummer kregen van zowel de taxidriver (Willard) die ons zou komen ophalen donderdagnacht, rond 1:00 als de buschauffeur (Augustin), die ons, vertrekkend rond 1:30 naar Lusaka zal brengen. “Bel hen nog maar eens op morgennamiddag, om definitief af te spreken.” We bedankten Martin van harte, hij toonde ons de weg naar het restaurant en de bar in de lodge, en vertrok.

We hebben lekker Indisch gegeten, veggie samosa’s als voorgerechtje, beef curry voor mij en een lekkere Dal Makhani (linzengerecht) voor Hilde als hoofdgerecht, met een fles frisse Zuid-Afrikaanse lichtparelende rosé wijn erbij, hoop en al voor nog geen 40€ voor ons beiden samen. En den overschot (ik ben nu eenmaal gene groten eter meer) kregen we mee in take-away. Moet er nog zand zijn? Maar vooral: eens lekker gegeten, zonder te moeten primitief koken met enkel wat op de lokale marktjes beschikbaar is. Ik bewonder Hilde dat ze er telkens in slaagt om toch een eenvoudig, maar lekker gerechtje op ons bord te toveren, maar ’t doet ons beiden toch wel ook deugd om gewoon eens de voetjes onder tafel te kunnen steken.

Via Airbnb en WhatsApp lieten we John, onze host, weten dat we 14 dagen vroeger zouden vertrekken, dan eerder voorzien, maar we kregen geen enkele reactie. We hebben hem ook niet meer gezien sinds die ene avond dat hij hier eventjes een babbeltje kwam doen. Raar, toch? Toch wat contradictorisch met de vele lovende recensies over hem en zijn vrouw Edith (die we nog niet eens te zien kregen), en de vele hulp die gasten hier kregen van hem! Enfin, we maken ons er niet meer druk om. Donderdag zijn we weg, en dat is ‘t! Onze recensie zal dus niét zo positief zijn! Het zwembad (dat voor ons ook een leuk alternatief was voor het meer, waar we niet in mogen) staat ook al heel de tijd droog, want er zou ergens een lek zijn. Eén dag heeft iemand eraan gewerkt, maar sindsdien: niets meer! Gôh ja…

Woensdag 13 mei 2026

We kuieren nog wat rond op het domein en piepten eens binnen in de klaslokalen. John en Edith hebben hier een tijd terug een schoolproject opgestart en dat blijkt toch goed te functioneren. Gisteren konden we een vijftal juffen en een dertigtal kinderen van alle leeftijden bezig zien. Vandaag zijn de lokalen leeg en snuisterden we eens rond in de schriftjes en bekeken de schoolborden. Leuk om zien waar ze zoal mee bezig zijn.

Een luie dag die eindigt in het volledig klaar maken van onze bagage. Willard en Augustin heb ik aan de lijn gekregen ’s namiddags, maar verdorie wat babbelen die gasten toch raar Engels! Ter bevestiging stuurde ik Willard een sms’je dat we klaar zouden staan om 00:10 om opgehaald te worden, want een uur later zouden toch moeten bij de bus zijn. “Okay!” liet hij me weten. Voor alle zekerheid belde ik hem nog eens uit bed rond 23:45, maar toen maakte hij me duidelijk dat het niet om 00:10 (’s nachts dus) zou zijn dat hij ons ophaalde, maar om 02:00. We hadden net een kort dutje gedaan en onze wekker om 23:15 gezet. Dus daar zaten we dan weer.

Ik laat Hilde weten dat ik, voor de zekerheid, al eens ga kijken om de poort van het Castle domein open te zetten. Ik met de zaklamp daar naartoe: de poort is gesloten met een maalslot! Ergens moest Ben, de guard, toch aanwezig zijn? Waar zit die ergens? Een toerke gedaan: nergens te vinden. Oké, je ziet die zwarten moeilijk in het donker, maar toch! Dus ik weer naar de poort en ik begin eraan te rammelen met het idee, er zal wel iémand op afkomen, zeker? En inderdaad, eerst beginnen Stinky en Pinky te blaffen en op me af te komen, en daarna zwaait de deur van een auto open en komt Ben, met slaapoogjes tevoorschijn… “Bwana…?” (dat is Tongataal voor ‘meneer’). Ik vraag hem de poort te openen, omdat straks de taxichauffeur ons komt ophalen. “Okay!”

Donderdag 14 mei 2026

En inderdaad, rond 01:45 krijg ik een telefoontje van Willard “I’m coming”. ’t Moet van onderweg geweest zijn, want tien minuten later staat hij aan de poort. Hij laadt onze koffers in de auto, we stappen in, zwaaien nog eens naar Ben en weg zijn we.

In het pikkedonker door ‘indliks’ hobbelige wegen rijden… ’t is toch een bizarre ervaring. Je voelt je als een cocktail in de shaker van een donkerbruine kroeg. Maar… het moet gezegd, we vorderen vlotjes en komen in Kanyele aan, waar er maar één iemand óók op is… of waarschijnlijk gewoon nóg op is… een dronkeman die luid schreeuwend over de baan zwalpt… Willard zei meteen: “ik laat jullie hier niet achter, ik blijf bij jullie tot de buschauffeur er is. Blijf maar in de wagen zitten.”

Een halfuurtje later komt de bus eraan; het is intussen 2:50. Er blijkt ook nog een remorque klaar te staan, waarop een hoge toren zakken rijst is vastgebonden met een groot zeil. Op het driehoekig tussenstuk tussen de remorque en de trekhaak worden nog eens op datzelfde zeil zes zakken rijst gestapeld, nadat ze die zakken wat platgestampt hebben met de voeten. Boven op die rijst worden onze grote koffer en nog een ander gelijkaardig model gestapeld tot 1,5m hoog en dan wordt dat zeil er nog eens rondom rond gedraaid en vastgebonden met touwen. We duimen dat die stapel goed genoeg is vastgebonden zodat we bij aankomst in Lusaka toch onze koffer nog terugvinden!

Uiteindelijk vertrekken we rond 3:30. Er zitten al enkele mensen op de bus. Er zijn zitplaatsen voor een 25tal, maar daar komen onderweg nog wel een tiental passagiers bij, mét nog een hoop bagage in plastiekzakjes, kleine koffers, grotere boodschappentassen, allemaal flink gevuld en goed samengebonden, en dan nog een paar baby’s erbij, zodat de middengang vol zit met zakken, spullen en mensen die op klapstoeltjes zitten. Als er iemand onderweg moet uitstappen, is dat een behoorlijk gedoe dus, maar plots wordt er haltgehouden en begint iedereen uit te stappen. Wat gebeurt er nu? Na hoop en al twee minuten klimt iedereen terug op de bus en merken we nog enkele mannen die naast elkaar tegen de struiken staan. Het was dus gewoon een plaspauze! Hilde vraagt zich af hoe die vrouwen in staat zijn om zó snel te plassen! Laat je verbeelding dus maar gaan.

Tijdens de rit komt de zon geleidelijk aan op, en we moeten toegeven dat de zonsopgang even mooi is van kleur als de zonsondergang. Intussen staat de maan ook klaar en duidelijk aan de nog donkere hemel en bevindt die zich in een kwartier-stand. Maar het is niet eerste of laatste kwartier, zoals bij ons, maar het smalle cirkelgedeelte van de maan dat zichtbaar is, bevindt zich helemaal onderaan de maan! En ook de sterrenbeelden vertonen zich helemaal anders dan bij ons. We zitten nu eenmaal langs de andere kant van de wereld, nietwaar?

De verdere rit tot Lusaka verloopt vrij rustig, terwijl er wel constant gebabbel is tussen de chauffeur en de passagiers onderling: een gezellige drukte, waarbij ook veel gelachen en gegiecheld wordt. Zelfs in het stikdonker blijken al heel wat mensen op de been te zijn. Mensen rijden rond op de fiets met langs weerskanten een hoge zak houtskool; die zien we trouwens overal hier in Zambia, omdat er nu eenmaal in vele huishoudens nog gekookt wordt op vuur, en niet op gas of elektriciteit. Hoe meer we de hoofdstad naderen, hoe drukker het verkeer wordt. En het loopt of circuleert op den duur allemaal door elkaar, voetgangers met pak en zak beladen, fietsers met allerlei zak(k)en op de fiets, mannen met lange steekkarren (soms hoog gestapeld), een ambulance, kleine en grotere bussen, de vuilniskar, enz… Een wirwar en drukte van jewelste. Soms zit je met drie rijen auto’s naast elkaar in dezelfde richting, en plots duikt er van over de middenberm een tegenligger op! Die wordt dan handig ontweken en lijkt zich ietwat verder weer tussen het juiste verkeer in te voegen… Je zou dat bij ons eens moeten proberen!

Als de bus stopt zijn we aan de rijstwinkels aangekomen. Daar worden alle rijstzakken gelost en kunnen we weer verder. We hopen dat onze grote koffer nog altijd méé is. De côté waar we in terecht komen is smoezelig, vuil, enorm druk, het ene ‘winkeltje/kotje’ tegen het andere, er wordt geroepen, getoeterd telkens er iemand in de weg loopt, enz… We belanden uiteindelijk op de City Market, ik denk de grootste markt van Lusaka, waar dezelfde drukte overheerst. Bussen en auto’s moeten zich echt wringen tussen elkaar om er hun weg te gaan. Er wordt gestopt; het is de laatste halte van onze bus. Iedereen stapt uit en wij krijgen al onze koffers mee. We worden meteen overstelpt door een aantal gasten die ons bijna de koffers uit de handen rukken om ons als zogezegde taxi te voeren waar we naartoe willen. We weigeren halsstarrig, omdat ik toch wil proberen met Yango (de Uber van Zambia) een behoorlijke taxi te vinden. Maar om een of andere reden lukt het niet. Ik kan mijn locatie doorgeven en mijn bestemming, maar het aangekondigde sms’je met de bevestigingscode krijg ik niet binnen. Tenslotte laat ik Hilde achter met de koffers en zoek ik onze buschauffeur op met de vraag: “kan jij hier zorgen voor een betrouwbare taxi die ons naar onze lodge kan brengen?” “One moment, boss” Hij kijkt eventjes rond, stapt dan op iemand af die bij een auto staat, keert terug bij mij en zegt: “You take your bags and put them in that car overthere; the driver will come.”

Ik terug naar Hilde, we rijden onze bagage naar de bewuste auto, een man opent de koffer en we beginnen onze koffers in te laden. Intussen stapte een (lokaal) vrouwtje uit de auto; vermoedelijk dacht die om met die auto mee te gaan, maar staken wij daar onbewust een stokje voor. De man die de koffer openmaakte begint dan te roepen naar iemand een eind verderop en dié man komt op ons af: “Hi, I’m your driver, where you wanna go?” We leggen hem uit via Google Maps waar onze lodge is gelegen (toch een eind buiten het centrum in een duidelijk bétere wijk van Lusaka) en hij brengt ons er met veel plezier naartoe.

In Verdi Lodge worden we heel vriendelijk ontvangen door Edna, de uitbaatster. We zijn nog wat vroeg om in te checken, dus laat ze de bagage in haar bureautje staan en stelt voor dat we nog even in de tuin gaan zitten tot onze kamer klaar is. We krijgen ook meteen een koffie aangeboden!

Wat een verschil van ontvangst, vergeleken bij Siavonga. Een viertal jonge meisjes (sommigen zijn amper 14, denken we), allemaal zwarte broek en witte bloes, bedienen de gasten en poetsen de kamers. De lodge is heel ruim en bevat verschillende gebouwen waar kamers in ondergebracht zijn. Er is een heel mooi onderhouden tuin, met heel veel schaduw ook en heel wat mooie bloemrijke bomen. Her en der staan stoelen, zitbanken en tafeltjes verspreid. Het is er echt aangenaam vertoeven. We worden er omringd door poezen en schildraven (een kraaiachtige, die qua kleuren meer aansluit bij een ekster, maar op dezelfde wijze krast als een kraai).

Het is hier in elk geval een groot contrast met Siavonga. Dáár was de locatie aan het Kariba meer prachtig, en heel rustig, maar de accommodatie zelf liet toch fel te wensen over. Niet echt schoon, veel muggen ’s avonds, heel wat mieren in de kamer en de keuken, een grote ‘kobbe’ in ons slaapkamer, en… een héél beperkt assortiment aan keukengerief, echt minder dan ‘basic’. En géén contact met de gastheer!

Edna laat ons weten dat we hier steeds op haar beroep mogen doen, na 10:00 als de ontbijttijd voorbij is. We mogen kiezen waar we ontbijten: in de tuin of op de kamer. Kopjes, schoteltjes en oploskoffie en -melk kregen we alvast. We mogen ook gebruik maken van de keuken, als we zelf willen koken. Ze wil ons ook, als we daar zin in hebben, introduceren om een bezoekje te brengen aan het parlement! We moeten er dan wel wat deftig voor gekleed zijn… Maar dat lijkt ons wel eens de moeite.

Er zit hier ook nog een ouder koppel Nederlanders, met wie we eventueel samen iets kunnen ondernemen, maar dat is nog eventjes afwachten…

En nu gaan we uit eten, want ’t was een serieus vermoeiende dag.