Van Siavonge naar Zimbabwe en terug

Vrijdag 8 mei 2026

Na een vrij onrustige nacht brachten we vandaag door zonder veel te doen. Wat gelezen, geluierd, in de omgeving wat rondgewandeld en ’s middags heeft Hilde wat restjes verwerkt met o.a. boontjes in tomatensaus. Een dutje leek ons wel te bekoren tot we plots om 17:45 wakker werden. De dag liep al ten einde! Maar foert, we zijn op rustvakantie!

Zaterdag 9 mei 2026

Eigenlijk een dag die aanvankelijk niet veel speciaals te bieden zou hebben, behalve wat voorbereiding voor de komende dagen. We trokken ’s morgens te voet richting Siavonga. De warmte stuurt ons richting een matige tred, op z’n Afrikaans; en op die manier kunnen we ’t tenminste een tijdje volhouden, want ’t is toch een vijftal kilometers.

De bedoeling was om in Kanyele, een dorpje tussen waar wij gehuisvest zitten (= the end of the middle of nowhere) en Siavonga (het grootste dorp in de nabije omgeving) een bezoek te brengen aan het kantoor van Siavonga Travel Desk, een organisatie die tripjes in de omgeving organiseert.

Oeps! Geen kantoor te vinden. We vragen het een paar menen, maar ze horen het in Lusaka donderen (Keulen kennen ze hier niet). Nochtans, op hun Fb-pagina staat hun adres hiér vermeld. Iemand vraagt: “heb je al naar dat telefoonnummer gebeld dat erbij staat?” “Euh, neen.” Oké, dan dat nummer gebeld. Ik gaf mijn telefoon door aan onze buur, die de oproep vlot beantwoordde en daarna de telefoon aan mij teruggaf… “he wants to talk to you”. Blijkt dat die mensen wél een telefoonnummer hebben maar geen kantoor. “We zullen iemand sturen, en die zal jou opbellen, dan ontmoet je hem en kan je verder afspreken…” Okay…

Enfin, ‘k zal het maar niet allemaal letterlijk vertellen en herhalen, maar weet dat een Afrikaan verdorie geen Engels spreekt, noch zoals wij het spreken, laat staan zoals de Engelsen! Als ze zeggen ‘teutie’ dan moet je weten dat ze bedoelen ‘thirty’ en geen ‘thirteen’; en hun ‘goed monnie’ betekent niet ‘goed geld’ maar ‘good morning’. De vele kinderen die we ontmoeten roepen al van ver, als ze ons zien “Hi!” of “Ello” wat we nog begrijpen, maar dan volgt steevast “Awajoe”, wat eigenlijk “How are you?” betekent, waarbij ze niet eens een antwoord afwachten, maar dat ons soms wel tien keer na elkaar naroepen… En zo kan ik heel veel voorbeelden aanhalen, maar ‘k wil maar zeggen… je mag er echt niet mee verveeld zitten om hen te vragen duidelijk te herhalen wat ze bedoelen. Anders snap je er gewoon niks van. Misschien denken zij dan wel “wat een dwaze toeristen”, maar “moi, je m’en fous”…

Dus het heeft toch wel wat voeten in de aarde gehad, vooraleer we snapten wat we zoal konden arrangeren als trip. Uiteindelijk komt het erop neer dat we vandaag een Sunset Boat Trip gaan doen hier op het Kariba meer, en morgen een Game Drive in Zimbabwe, het dichtste buurland, langs deze kant van Zambia.

Gezien de afstand tot het startpunt van die zaken, worden we telkens van en naar ons verblijf opgehaald en teruggebracht door Christoph, een plaatselijke taxi-driver, die ons een aanvaardbaar, vrij goedkoop tarief aanrekent.

Rond 15:00 worden we opgehaald om rond 16:30 aan onze Sunset Boat Trip te beginnen. We worden mooi op tijd rond 16:00 afgeleverd aan de startplaats, mogen van de heel vriendelijke bootsman plaats nemen op een comfortabele boot en zitten dan te wachten… en te wachten… De lokale gids vertelt dat hij eens gaat kijken waar de andere mensen blijven die ook met de boot mee wilden, en hij verdwijnt… Enfin rond 16:45 komt hij inderdaad terug met nog een achttal mensen, weliswaar plaatselijke bevolking, maar duidelijk van de betere klasse.

De boottocht is echt aangenaam. We varen tot redelijk dicht bij het einde van Lake Kariba, dicht bij de Zibabwaanse grens, zodat we een eerst zicht krijgen op de Kariba Dam. Deze dam werd in de jaren 50 ontworpen en begin de jaren 60 gerealiseerd. Queen Elisabeth II heeft hem nog officieel geopend, ik dacht in 1963! Een fenomenaal bouwwerk! (Je moet het maar eens opzoeken op internet.) Daarna gaat het langzaam de ondergaande zon tegemoet. Intussen zijn een paar jonge knappe meisjes van een jaar of achttien een fotoshoot van elkaar aan ’t houden, op de boeg van de boot. Het lijken ons influencers of tiktok-/instagram-girls… weet ik veel, maar ze poseren in laat ons zeggen toch wat sexy kledij voor het hele bootgezelschap. Mijn broer Guido zou zijn hartje opgehaald hebben! (Hij heeft altijd al een boontje gehad voor een schoon zwartje 😊.) Op een bepaald moment zitten die twee zelfs vóór de ondergaande zon, zodat we moeten wachten tot de boot wat draait, zodat we toch een beetje zicht krijgen op de ‘sunset’. Ik heb zo’n stil vermoeden dat de bootsman een beetje verstrooid was… Toch heel wat mooie foto’s kunnen nemen (ook van de zonsondergang!). Eens terug aan wal in het pikkedonker staan wachten tot onze taxidriver er was… en dan terug naar huis.

Ondanks het feit dat John, onze host, ons zei dat we geen muggen zouden hebben tijdens ons verblijf, moeten we vaststellen dat hij er de bal toch compleet naast sloeg, want de witte muren van ons huisje zitten vól! Wel curieus dat we dit de vorige dagen niét voorhadden, maar sedert het stormweer wél… Heel vervelend! Ze zoemen niet zo erg, maar ze durven wel prikken. Dus hoor je je best onder te sprayen met DEET, zodat ze toch wat op afstand blijven, maar ze blijven wel proberen…

John, onze host, stond in de recensies van ons verblijf aangeschreven als heel vriendelijk en behulpzaam, maar daar hebben we in de praktijk tot nu toe weinig van gemerkt. Vooral ook omdat hij er ook gewoon niet IS… Maar we onderhouden goeie contacten met de guard en de maid… die onze kleinere probleempjes heel vriendelijk oplossen.

We besloten intussen wel om hier niet te blijven tot het einde van onze vakantie, wegens eigenlijk een beetje ál te veraf van alles. Op 14 mei vertrekken we terug naar Lusaka waar we een comfortabele lodge boekten niet zo veraf van de luchthaven. Kamer mét ontbijt voor 32 euro per nacht in een lodge met zwembad en allerlei faciliteiten… zal leuk worden.

Toen we thuiskwamen was er geen elektriciteit. Dat gebeurt hier wel meer. Maar in ons verblijf is er niks voorzien om dit tijdelijk op te vangen, zoals kaarsen of een ander vorm van verlichting. Gelukkig hadden we nog een redelijke straffe zaklamp bij, zodat Hilde er toch in geslaagd is (chapeau!) om lekkere pannenkoeken met banaan te maken, bereid met de cassavabloem. Jammie! Écht!

Zondag 10 mei 2026

’t Is moederdag vandaag. Mijn keppe heeft al wat wensen ontvangen van haar kinderen, en ik kan haar meenemen… (tromgeroffel)… op een game drive (safari) in Zimbabwe! Yei! “Lekt doaran!”, zeggen we dan! “Hoeveel Vlaamse mama’s kunnen zeggen dat ze dát gedaan hebben op hun feestdag? Hilde denkt terecht dat ze de enige is!

“Mo vint toch”, zong Will Tura, en hij was nog niet eens aan de grenscontrole tussen Zambia en Zimbabwe! Een administratief gedoe van jewelste, al met al voor één dag verblijf in Zimbabwe, in een ‘gebouwtje’ dat me deed denken aan de grensovergangen van “Rien à déclarer?”, de Franse film die zich situeert in de jaren stillekens! We moesten een heel formulier invullen met allerlei vragen over ons thuisadres, de gids die ons in Zimbabwe zou begeleiden, zijn nummerplaat en adres, de bedoeling van onze trip, alle gegevens van ons paspoort, enz. Gelukkig was dit formulier door onszelf in te vullen op een ter beschikking staande tablet. ’t Ambetante was wél dat dit in ’t Engels is, zodat we er wat moeite mee hadden om alle terminologie goed te begrijpen. De gidsen hielpen ons wel, maar ja, dan blijf je soms te lang aarzelen (ik hielp af en toe Hilde weer een stapje verder) en dat moest je weer helemaal opnieuw beginnen. Na drie keer, moet ik zeggen, had ik het wel onder de knie, zodat we er toch in slaagden de formulieren naar behoren in te vullen.

Dan was het aan de loketbediende om de rest af te handelen (we moesten haar wel eventjes wakker maken): paspoortcontrole, foto nemen, stempeltje zetten in ons paspoort… Ik dacht: stel je voor dat we alles nog eens hadden moeten spéllen i.p.v. in te vullen op die tablet! We zaten er verzekers nóg! Aan de wand van het ‘bureau’ hing een bordje “no cell phones allowed”. Hadden we dat niet gezien, of gerespecteerd, gingen we met veel plezier een paar foto’s hebben genomen van: de stápels paperassen die er opgestapeld lagen op de zijkant van een desk, de ‘werklustige dame’ die op een bureaustoel zat (of liever achterover lag) met haar voeten op een andere bureaustoel en ijverig op háár ‘cell phone’ bezig was, of gewoon van het totaal armtierige interieur van de hele zaak.

Maar goed, we zitten nu eenmaal in Afrika… Dan neem je dat er gewoon bij.

Eens de grens goed en wel voorbij, moesten we nog een kwartiertje wachten tot onze 4x4 verscheen (Landrover met drie maal drie zitplaatsen, + gids en driver), en dan konden we van start gaan!

Met Kèkè, onze zogenaamde gids en Davidson, onze chauffeur/driver (we waren trouwens de enigen in de 4x4!) maakten we een trip van ruim  drie à vier uur door de brousse, op zoek naar ‘wildlife’… We ontmoetten (’t gat van) een olifant, zebra’s samen met waterbokken, visarenden, nijlpaarden…

En krokodillen, maar dan wel in een ‘crocodile farm’, een soort krokodillenboerderij, waar ze krokodillen kweken. Op onze vraag “Waarom? Om de populatie te vrijwaren?” “Neen, om ze te slachten en de huiden te verkopen om er krokodillenleder van te maken.” Als je dan weet dat elk vrouwtje per seizoen gemakkelijk 50 tot 120 eieren legt per seizoen en dat elk mannetje gemiddeld 5 vrouwtjes per seizoen vruchtbaar maakt… rekent en telt… hoeveel krokodillen worden er niet in sacochen gedraaid? Krokodillensteak… ik proefde het ooit in Suriname, denk ik… niks mis mee. Maar ja, na de huid moeten ze ook met de rest iets aanvangen… Enfin, voor de liefhebbers: smakelijk, zou ik zeggen! Zéker ’t proberen waard!

Al met al een heel mooie trip, waarbij we ons helemaal op ons gemak voelden met z’n vieren. Een klein misverstand met onze taxidriver zorgde ervoor dat we toch in de volle hitte een kleine kilometer extra moesten afleggen vooraleer hij ons kon oppikken.

Het werd ietwat spannender toen we weer het land uit moesten, want toen deed de tweede bediende, ná de paspoortcontrole, moeilijk. Hij sprak heel stilletjes, in datzelfde Afrikaans Engels, waardoor ik mijn hoofd haast door het loket moest steken, vooraleer ik hem kon begrijpen.  Bleek dat we nu plots ons ‘gele vaccinatieboekje’ moesten voorleggen, aangezien we uit een land kwamen met ‘hoge risico’s’! We hadden dat gele boekje wel mee, maar dat lag thuis, bij John… Ik ben dan wat gaan discussiëren met die gast, gezegd dat we hoop en al vier-vijf uren in Zimbabwe waren geweest, maar hij bleef toch een tijdje doorzeuren, vroeg dan ook wie onze begeleider was, waarop ik zei dat we alléén waren… waarna we uiteindelijk toch groen licht kregen om terug van Zimbabwe naar Zambia te mogen terugkeren. Op zo’n ogenblikken is het kwestie van rustig te blijven, kalm te discussiëren… want als je zo’n beambte zóver krijgt dat ie op z’n strepen begint te staan ben JIJ de klos! Ik heb Hilde een klein beetje moeten kalmeren… 😊, maar we zijn  goed en wel én veilig thuisgeraakt. Dankjewel, Christoph!