Een "warm" welkom in Suriname! - 29 maart 2023

Ja… ik moet het toegeven… 24 uren zonder slaap… het kruipt toch wat in je kleren (en niet alleen dáárin J). Met dank aan mijn schoonbroer en zus voor de lift… zijn we om 21:30 maandagavond vanuit Ieper met de trein vertrokken richting Zaventem. ’t Is middernacht als we er aankomen; voor het eerst zien we eens een luchthaven in slaapmodus… grappig: een luchthaven zonder bedrijvigheid…! Hier en daar liggen passagiers in spe letterlijk te slapen op stoelen of banken, soms ook op de grond. Starbucks is weliswaar open, maar het is er wel héél erg rustig! We vinden een plaatsje op een vrije stoel voor mensen met een beperking (we voelen ons aangesproken 😉), waar we de tijd zullen vullen tot we onze bagage mogen inchecken. We lezen een boek, een krant, maken een rondje om ons ‘vierkant gat’ opnieuw wat vorm te laten krijgen, drinken en eten ondertussen een beetje onze mondvoorraad op, en wachten… geduld is zo’n schone deugd… als ‘t moét.

Een dutje doen zit er niet echt in; daartoe zitten we iets te oncomfortabel. Rond 2:30 wordt de luchthaven precies een beetje wakker. Hakken tikken, luchtig gebabbel en een lach hier en daar vullen de ether, een fijne begroeting… het luchthavenpersoneel begint zijn eerste shift. Om 3:30 krijgen we het signaal dat we onze bagage mogen inchecken. Bij de check-in staan toch wel een veertigtal mensen aan te schuiven; waar komen die plots allemaal vandaan? Een totaal gewicht van 29,8 kg valt mooi binnen de limiet van 25 kg per persoon, no worries! En vanaf dan begint hier alles echt tot leven te komen… passagiers blijven toestromen; de luchthaven is wakker geworden!

Onze vlucht staat gepland om 6:10. Het wordt eventjes spannend als blijkt dat de hangarpoorten, waar ons vliegtuig klaar staat, na zijn onderhoudsbeurt, niet open blijken te gaan. Daardoor wordt onze vlucht wat vertraagd. Jamaar… wij moeten wél onze vlucht in Schiphol nog halen, hé! Rond 6:35 kunnen we dan toch vertrekken voor een uurtje vliegen richting Amsterdam. Het KLM vliegtuig Boeing 777 vertrekt op tijd, rond 9:00, voor een iets meer dan 9 uren durende vlucht naar Paramaribo. Méér dan een hele werkdag op een vliegtuig, je doet er beter aan hier niét aan te denken! Maar oké… we zijn in verlof… we worden tijdig bevoorraad van spijs en drank… de stewards zijn vriendelijk… we kunnen een filmpje kijken, wat lezen, proberen te slapen (maar dat lukt toch niet), en zien regelmatig, op het schermpje vóór ons, het vliegtuigje geleidelijk aan naar het zuidwesten opschuiven. 

Lang verhaal kort… in Suriname worden we warm onthaald, letterlijk en figuurlijk! We worden er zelfs als VIP's behandeld... via de douane toch (zie foto). Met een overweldigende hitte van zo’n 29°C lopen we de tarmac af, richting de centrale hall van de Johan Adolf Pengel International Airport. Efkens de kluts kwijt… waar zit nu dat toeristenvisum weer? Ah ja, vooraan in onze rugzak, oef! We mogen Suriname in! 

  Met onze huisbaas hebben we afgesproken dat we een (goedkope) Ashruf taxi zouden nemen, die ons, op een vrij rustig tempo naar onze huurwoning brengt in het noorden van Paramaribo, zo’n 50 km van de luchthaven, en een 5-6 km van het centrum. Het uitzicht onderweg verrast ons een beetje: we hadden het misschien een beetje Nederlandser verwacht… het heeft echter meer weg van Laos… Vrij dorre stukken landschap wisselen af met uitgebreide bebossing… hoge  bomen met lange stammen en een kleine kruin, daartussenin cactussen, bananenbomen, kokospalmen en struiken met kamperfoelie-achtige bloempjes die lijken op mini-orchideetjes. Her en der verspreid liggen voormalige bedrijven, duidelijk niet meer in gebruik: “bauxiet werd hier vroeger gewonnen” geeft onze chauffeur mee… nadat we ’t hem vroegen (want zo’n grote babbelaar is het blijkbaar niet). De bedrijven liggen er verroest en verlaten bij. Eén keer zien we een paar koeien (of zijn het stieren?) in een “weide”, of wat ervoor moet doorgaan. Verder niks van landbouw of veeteelt, geen schapen, geen kippen, varkens… raar… zijn we niet gewoon.

Onze huisbaas, een knappe vijftiger met dik grijs golvend haar, heet ons ook hartelijk welkom! Toch een sappig grappig taaltje, dat Surinaamse Nederlands… Maar het zorgt er wel voor dat je je onmiddellijk thuis voelt! Hij heeft gezorgd voor twee fietsen, die een onderhoudsbeurt achter de rug hebben ( "Ja, ze zijn een tijdje niet gebruikt geweest"... Surinamers zijn namelijk géén fietsers) als we ze in ontvangst nemen. Hij geeft ons alle nodige uitleg over ons gelijkvloers appartementje met een ruime badkamer, twee slaapkamers, een keuken, een zithoek, een leuk terrasje en… hij wijst ons de weg naar de dichtstbijzijnde supermarkt, waar we onze eerste boodschappen gaan doen. In onze rugzak steekt van alles en nog wat, én… een fles goeie lokale rum! Haha, het wordt toch géén alcoholvrije Suriname-ervaring!

Maar… we zijn nu vooral moe! Mijn keppe bereidt een koude pastaschotel, met wat mais, ananas, tomaatjes, een hard gekookt eitje, begeleid van een glas rode wijn. (Tussen haakjes: de lokale supermarkten worden allemaal uitgebaat door… Chinezen! Hebben de Hollanders destijds het goeie voorbeeld gegeven (alhoewel!), de Chinezen hebben het in elk geval overgenomen!)

En voor de rest van de avond… nog een kwartiertje tv gekeken en… ons blaffeturen vallen dicht: we nemen een douchke en zoeken ons bed op. De vrij geruisloze airco brengt de temperatuur terug tot een 23°C, zodat we genieten van een heerlijke deugddoende nachtrust. Rond 5:00 zijn we allebei wakker, maar opstaan zit er nog niet in; een glimlach, een zoen, hoe laat is ‘t?, en we draaien ons om voor nog een drietal extra uren. Pas dan zien we ’t zitten. Onze huisbaas wenst ons een lieve goeiemorgen toe, als we op ons terras verschijnen en vertrekt dan naar zijn werk met de boodschap dat we hem altijd mogen bellen, als er iets is, of als we de weg naar ons huis niet meer zouden terugvinden!

Na ons ontbijt willen we graag richting centrum, maar het is nu nog wat afwachten of de malse regen eventjes ophoudt, en dan vertrekken we.