Van Brussel, via Parijs, naar Kigali én... uiteindelijk: Lusaka

Donderdag 30 april 2026

We zijn vertrokken! Allez, ’t is te zeggen: we zitten momenteel op de luchthaven in Zaventem te wachten op de opening van onze gate. Binnen een uurtje is ’t zover.

De voorbije week was een bikke een Rwandese week. Enkele dagen terug kregen we te horen dat onze vlucht niet doorging op 28 april, omdat de vlucht tussen Kigali (Rwanda) en Lusaka (Zambia) niet doorging op 29 april. Dus werden we verplaatst naar 30 april, zodat we de aansluitende vlucht op 1 mei in Rwanda dan wél konden nemen. Maar plots kregen we dan bericht dat de vlucht tussen Kigali en Lusaka niet doorging op 1 mei, en dat de eerst vertrekkende vlucht vanuit Kigali doorging op 2 mei. Okay… dan kregen we er dus een dagje Rwanda bij tussendoor. Op kosten van de luchtvaartmaatschappij weliswaar. Voordeel: we kunnen nu een nachtje gewoon uitslapen in Kigali i.p.v. een poging tot slapen te realiseren in ’t vliegtuig. Maar intussen wordt onze vakantie in Zambia telkens wat korter. Maar… geen nood: we zijn met pensioen en gaan niet beginnen zagen over een dagje minder. Tenslotte zijn we sowieso een maand weg van huis!

Xavier, onzen buurman, neemt de zorg op zich voor onze vijf kippen en de kamerplanten, zodat zowel fauna als flora er gerust mogen op zijn: er wordt voor hen gezorgd. Of Xavier ook voldoende tegen zowel de kippen als de planten zal babbelen (zoals ze van Hilde gewoon zijn) is nog maar de vraag. Maar hoe dan ook, noch de kippen, noch de planten zullen omkomen van honger en dorst. En wij hopelijk in de komende maand ook niet.

En zo zijn we dus deze morgen mét de trein en zónder zorgen vertrokken richting Brussels Airport. Tijdig aangekomen, check-in zonder één iemand vóór ons (er zal dus nog niet al te veel volk op diene vlieger zitten), op ons gemakske doorheen de handbagage- en paspoortcontrole… en nu is ‘t dus gewoon rustig afwachten tot de gate opengaat… Het wordt een relaxvakantie… 😊

Vrijdag 1 mei 2026

Zoals gepland aangekomen om 6u00 ’s morgens in Kigali, de hoofdstad van Rwanda, na een technische tussenstop in Parijs. In Kigali was ‘t een beetje zoeken om uit te vlooien waar we nu precies heen moesten om onze bagage op te halen en naar het juiste hotel gevoerd te worden, maar, mits het aan de dag leggen van het nodige geduld ten overstaan van de typisch Afrikaanse “maak je geen zorgen, alles komt goed” mentaliteit, bracht hulpvaardig personeel ons uiteindelijk waar we moesten zijn. Het kleine busje zat goed vol, zwart van ’t volk, en wij de enige twee blanken. Voor me zat een dame met een baby op schoot die maar niet zijn flesje melk wou, omdat ie veel te veel werk had met mij aan te staren, over de schouder van zijn mama heen.

Het hotel situeert zich duidelijk in een rijkere buurt van Kigali. De huizen zijn er vrij riant te noemen, de meeste zijn zelfs omgeven door prikkeldraad of scheermesjesdraad bovenop de al vrij hoge muren. Rond en kort na het middaguur is het vrij kalm en kuieren we door de straten in de omgeving van het hotel. We hebben veel bekijks; niet moeilijk, aangezien we de enige bleekscheten zijn die hier rondlopen. Sommige mensen begluren je, anderen hebben iets meer fatsoen/lef/durf en zeggen vriendelijk goeiendag, waarbij ze de handen plat samenvouwen vóór zich, en een sprankelende glimlach tevoorschijn  toveren. Een jong gastje komt lachend naar ons toegelopen: “Hello, how you are doing?” “Fine, thank you… you too?” “Yes, yes!” en ik krijg een vuistje! “You’re fine looking couple!” En op ’t einde van de straat, achter zich om kijkend, wuift ie ons nog eens na!

Ondanks het feit dat we in een Afrikaanse hoofdstad zitten, voelen we ons wel op ons gemak. Zelfs al wordt het in de vooravond bijzonder druk als iedereen, denken we, huiswaarts keert. De vele brommertjes met twee zittingen vallen ons, slingerend tussen het vrij drukke autoverkeer, op omdat de drivers allemaal gelijkaardig gekleed zijn: blauwe lange broek, groen hemd van MTN en (meestal) rode helm. De meesten hebben ook een extra helm bij… raar… tot we beseffen dat het eigenlijk gewoon brommertaxi’s zijn! Een bijzonder vlot hulpmiddel voor wie een wat langere afstand anders te voet moet afleggen. En je bent niet wijs wat ze allemaal op zo’n brommertje vervoeren: stápels toiletpapier, een hele matras, een fiets,… en dat alles meestal tussen de twee personen in.

’s Middags krijgen we lunch, ’s avonds dinner, op kosten van de Rwandair Express. We aperitieven telkens met een frisse lokale zoete wijn, die heerlijk smaakt! Beide maaltijden zijn in buffetvorm: stoofvlees, gebakken kip, warme en koude groentjes (héérlijke avocado’s!), rijst, en als dessert vers fruit: mango, ananas, watermeloen. Deze avond kwam de dj van dienst op ons af met de boodschap: “If the volume of the music is too hard, please let me know.” Maar we verzekerden hem ervan dat het allemaal heel goed meeviel en dat we Afrikaanse muziek wel konden smaken.

Om half acht zijn we al terug op de kamer, boekje lezen, misschien nog wat tv kijken, maar vermoedelijk… héél vlug in slaap vallen, na een vermoeiende vlucht, maar toch een aangename dag. Voor mijn keppe zat een rustige nacht er blijkbaar niet in (vier, vijf keer tóch uit de veren), maar ikzelf heb geslapen als een marmot (rustig ronkend).

Zaterdag 2 mei 2026

De wekker haalde ons om 6:30 uit onze slaap, zodat we op ’t gemak ons ochtendritueel konden afwerken, om rond 7:15 te gaan ontbijten: warm en koud was beschikbaar, maar we kozen allebei voor de koude versie. De koffie was niet te drinken, de gemberthee véél te sterk (mijn nekhaar stond pieleboetrechte!), de croissantjes maar half doorbakken, maar het vers fruit compenseerde dit alles toch een beetje.

Het taxibusje was mooi stipt op tijd (8:00); we waren de enigen die pas deze morgen terug naar de luchthaven moesten, de rest was al gisterennamiddag vertrokken. Een rustige rit van een 20tal minuutjes doorheen de stad die al goed tot leven was gekomen: de brommertaxi’s staan in groten getale in groep voor de verkeerslichten. Er is ook heel veel respect voor elkaar: heel weinig getoeter, ondanks het feit dat het verkeer wel toch enigszins chaotisch verloopt. Voorrang van rechts of links, geen idee. Zwakke of sterke weggebruikers, geen idee. Fietsers rijden meestal rechts, maar ook tussen de auto’s door, de brommertjes van ’t zelfde. En toch verloopt alles vlotjes, rustig zelfs. Ook ons busje rijdt niet meer dan 50 km/u; misschien kan hij ook niet méér… 😊, want ’t lijkt al eentje op leeftijd.

Net voor de luchthaven moeten we het busje uit voor grondige controle: alle deuren moeten open, ook de kofferruimte. Er wordt gecontroleerd met drugshonden, zélf moeten we doorheen de metaaldetector. Veel ‘controleurs’ aanwezig, maar toch vlot er doorheen. Van chance dat de chauffeur de weg weet op het luchthavendomein, want heel veel duiding is er niet te zien. Maar goed, we zijn er. Bagage ingecheckt, en heel wat tijd nog om rustig af te wachten tot we aan boord mogen. Het is nu 10:07. Boarding is voorzien vanaf 11:05. Vertrektijd om 11:50. Aankomst in Lusaka voorzien om 14:20.

Aankomst in Lusaka zoals voorzien. Met een kleine zucht van verlichting, zien we onze bagage over de band circuleren. Je weet maar nooit waar een deel ervan plots achterblijft, zodat we wel alle t-shirts terugvinden maar geen broeken of rokjes om eronder te dragen; niet erg presentabel, tóch?

Janet (intussen 35), Dad (82), Dennis (broer van Janet) en Thomas (neef) stonden ons op te wachten! Het was zo’n fijn weerzien, emotioneel ook… 15 jaar, waarin WhatsApp ons contact onderhield… traantjes vloeiden (ik kan het echt niet ontkennen)… we vielen elkaar in de armen, zo’n warm onthaal!

Eerst en vooral onze sim-kaarten vervangen door Zambiaanse sim-cards (Airtel), wat mobiele data versierd voor onze laptop, en daarna samen op stap in Dennis’ Toyota richting Dad’s huis in de Nyumba Yanga regio, net buiten het centrum van Lusaka.

De warme ontvangst zette zich er verder in  voor eerst een ontmoeting met een uitgebreid gezelschap aan familieleden en een netjes voorbereide maaltijd, met rijst, groentjes, aardappelen (zoete en andere), etc… buiten geserveerd op een kramikkige tafel met dito stoelen en een mooi wit geborduurd tafelkleedje erover. Wij kregen mes, vork en lepel, wat hier niet echt gebruikelijk is. Vooraleer aan tafel te gaan werd er eerst gebeden (door Janet, die O.-L.-Heer bedankte voor onze veilige trip naar Zambia en voor de mooie hereniging die we meemaakten.

Een logeerkamer werd vrijgemaakt voor ons beiden en de rest van het gezin sliep in een aangrenzende slaapkamer, met matrassen op de grond o.a. en de kleinsten in de zetel in het salon (of wat ervoor moest doorgaan > we herkenden dezelfde zetels als vijftien jaar terug). En als we de armoedige toestand van het huis en zijn faciliteiten bekijken, dan is er in de voorbije 15 jaar blijkbaar niks aan veranderd. We denken zelfs: als we de foto’s van 15 jaa terug zouden bekijken, dat we haast geen verschil zouden opmerken.

Zij hebben een zithoek, een keukentje, een douche, een toilet, een tweetal slaapkamers. Merk op: ze hebben géén eetruimte! Ze eten gewoon buiten in de tuin (een uitgedroogd stoffig stuk grond, met hier en daar een boom en een struik), of desnoods binnen: elk met hun bord op hun schoot, zonder mes, vork of lepel, gewoon uit het handje! Voor ons beiden zetten ze twee tafeltjes buiten, tegen elkaar aangeschoven, overdekt met een kraakwit geborduurd tafellakentje, wij kregen lepels, vorken en een bord met toast, rijst, groentjes, enz… terwijl zij het helemaal anders gewoon zijn. We werden dus in de watten gelegd!

Na de maaltijd gezellig keuvelen met Dad én uitdelen van geschenkjes die we meehadden voor Janets kids (Lego, poppetjes, gezelschapsspellen) en voor hen allemaal (een paar blikken dozen koekjes van de Lidl, paaseitjes, choco en speculoospasta van de Colruyt,…); kwestie dat we zeker waren dat we welgekomen waren (grapje! > kleine prijs toch voor twee dagen logement met volpension!

Zondag 3 mei 2026

Dennis, Janets broer, wordt onze driver van de dag. Hij brengt ons (samen met het hele gezin), op onze vraag, naar de grave site, waar Mum begraven ligt, die in 2023 overleed. Eens bij de grafsteen aangekomen, starten we met een gebed. Daarna begint Janets zus out of the blue hartstochtelijk te wenen, Dad en Janet volgen in haar spoor, en ook bij ons komen de waterlanders naar boven. Het voelt meteen aan als een heel emotioneel moment. En dan verdwijnt de emotie weer, worden er groepsfoto’s genomen… en Dad bedankt ons: dat hij het heel erg apprecieert dat we het graf van zijn vrouw wilden bezoeken. Los daarvan is de begraafplaats ook een heel impressionante ruimte, blijkbaar aangelegd op een ruim stuk land dat aan the government werd verkocht door een privé persoon, omdat er in Lusaka zelf onvoldoende plaats over was op de plaatselijke begraafplaats.

Daarna voeren we Dad terug naar huis en wij rijden richting het huis van Janet & Steven, een 20tal kilometer buiten Lusaka. De wegen worden van langs om erbarmelijker, maar het uitzicht omgekeerd evenredig! Het voelt erg fijn om Steven, 15 jaar later, opnieuw te ontmoeten! De plaats waar Janet & Steve sinds 7 jaar wonen is prachtig gelegen met een ruim vergezicht over de omgevende bergketen (niet zo hoog maar wel impressionant). Ze zijn nog volop bezig aan een lange termijn project, denken we, want voorlopig is er (in die zeven jaar) nog geen elektriciteit (tenzij hetgeen ze kunnen opwekken via solar energy), geen water (tenzij putwater, die ze manueel naar boven moeten pompen), enkele ramen, amper deuren, maar wel een primitief geïnstalleerde keuken, badkamer en slaapkamer. De grond errond is bezaaid (letterlijk en figuurlijk) met allerlei groenten en fruit (maïs, boontjes, avocado’s, aubergines, pindanoten (ground nuts), enz… Hun terrein beslaat zo’n 1500 à 2000 m², ze houden er ook kippen en kalkoenen, en hagedissen krijgen ze er gratis bij. Het doet ons de vraag stellen: waarom ga je in godsnaam wonen in the middle of nowhere? Het antwoord laat zich raden: omdat ze eigenlijk alles bij de hand hebben: vlees, groenten, fruit… wat wil je nog meer? Niks! De kinderen helpen mee in de (groenten)tuin, maar gaan ook graag naar school, omdat ze daar hun vriendjes hebben; thuis hebben ze alleen hun ouders en hun eigen door een muur omgeven terrein, maar daar amuseren ze zich met alle soorten kleinigheden; ze hebben niet veel nodig om mee te spelen en zich te jeunen!

Na het bezoek aan Janet & Stevens home keerden we terug naar Lusaka en bezochten er een groentemarkt, die ons, eerlijk, gezegd n iet zo aansprak. Veel hadde,n we er ook niet te zoeken, aangezien we ervan overtuigd waren alles wel te vinden in Siavonga zelf, waar we heen trokken.

Het zal vermoedelijk wel een zgn. gastvrijheid betekenen, maar overal trokken ze met ons mee (langs de markt, in de supermarkt): Janet, Dennis en Thomas. Soms wel wat vervelend, maar goed. Uiteindelijk deden we toch óns ding, kochten we wat WIJ in gedachten hadden en trakteerden ons gezelschap op een ijsje (5 lekkere ijsjes voor 5€), waarna we terug naar huis keerden.

We hadden er gedurende een aantal uren toch wel een heel aangenaam gesprek, zowel met Dad als met Janet. Allerlei onderwerpen kwamen aan bod: Trump & Poetin, W.O.I en II, de huidige toestand in Zambia (men is blijkbaar héél tevreden van de huidige president), zelfs Michael Jackson… Maar dat laatste had wel te maken met mijn hoedje: een beige strooien hoed, met rand, met een zwarte band eromheen. Nathan, Janets jongste zoon van 8 had dit hoedje van mijn hoofd gepakt en riep plots: “Look mammie, Michael Jackson!” terwijl hij de hoed vooraan bij de rand vastnam, hoofdje naar beneden, en een plezante imitatie ten beste gaf van de moonwalk van Michael. Hilarisch! Nog meer toen Sapphyre, de kleine van 4, de hoed overnam en zij ook een verwoede poging ondernam om de moonwalk na te doen! Echt een heel vrolijk moment.

Dad bedankte me achteraf omdat hij het zo’n aangenaam gesprek vond. “Ik zou jou gerust ‘chief’ benoemen van mijn geboortedorp, zei hij, de vroegere chief is gestorven, nu is er een jongere chief, maar jij zou gerust van mij zijn plaats mogen innemen!” Wat een compliment!

We bekeken allemaal samen foto’s van ons huis, de kinderen en de kleinkinderen, enz… met reacties als wow, beautiful, enz… We hebben zo’n stil vermoeden dat ze denken dat wij stinkend rijk moeten zijn. Maar ja, in vergelijking met wat zij hebben…