Van Lusaka naar Siavonga... een hobbelig parcours

HET INTERNET WAS ONS WAT GUNSTIGER GEZIND VANDAAG, ZODAT WE NU TOCH ENKELE FOTO'S KONDEN PUBLICEREN !!!
(zoek ze maar op... in de vorige artikels, of in de fotorubriek)

Maandag 4 mei 2026

De valiezen waren al sinds gisterenavond min of meer gepakt, vandaag enkel nog de lakens en wat toiletgerief wegbergen en we kunnen vertrekken. Janet komt onze kamer binnen en vraagt ons of ze (samen met ons) nog een gebed mag uitspreken. Ze haalt er de bijbel bij, leest een paar korte passages voor, en start dan een gebed, waarbij we, samen met haar zoontje een cirkel vormen, hand in hand. Een bizar ritueel dat we helemaal niet gewoon zijn, maar we respecteren het. Tenslotte… als ZIJ erin gelooft en ze wil ons via dit gebed bedanken voor ons bezoek en ons een veilige terugreis toewensen, én een verder goeie gezondheid, wie zijn wij dan om dit als ‘belachelijk’ af te doen?

Na het gebed krijgen we nog een dikke knuffel en gaan we ook afscheid nemen van Dad, en van Janets zus en haar zoon Thomas (die de dagelijkse zorg voor Dad op zich nemen). Het wordt, zonder dat we ‘t willen, een ontroerend momentje met veel dankwoordjes en gelukwensen naar de toekomst toe. Het pakt ons… en als we daarna in Dennis’ auto stappen om naar de busstop te rijden, zitten we allebei met de tranen in onze ogen. Maar goed, we zijn weer vertrokken, met Dennis als chauffeur en Thomas als co-piloot.

Halfweg krijgt Hilde echter problemen: een plots opkomende diarree, waar ze niet onderuit kan. We vragen Dennis om zo snel mogelijk een toilet op te zoeken. Plots blijken we uit de file ontsnapt te zijn; Dennis heeft aan Hilde’s gezicht gezien dat het menens is en crosst richting een benzinestation, waar er een toilet is. Hilde daar vliegensvlug heen, maar helaas wat te laat. Enfin, geen probleem: de bagage kon haar voorzien van verse kledij, zodat we weer verder konden. Dennis legde ons uit dat op zo’n busje (waarmee we het transport naar Siavonga zouden regelen) het wel héél moeilijk is om te stoppen in  ’t geval dit Hilde nóg eens zou overkomen, waardoor we samen beslisten om dennis ons te laten voeren naar Siavonga. Personenvervoer blijkt zijn dagelijkse job te zijn, terwijl dit voornamelijk plaats vindt tussen Lusaka en Kafue (een traject van om en bij de 45 km). Siavonga ligt echter op 180 km van Lusaka en hij blijkt er nog nooit te zijn geweest. Met behulp van Google Maps geraken we er wel… hopen we. En we vertrekken.

In Lusaka zelf heerst een snelheidsbeperking… niet dat er veel verkeersborden staan die dit aanduiden, maar er zijn heel veel verkeersdrempels. Dennis is een ervaren chauffeur, maar die drempels zijn meestal nogal hoog en vrij kort, zodat hij iedere keer er schuinweg moet overheen rijden om de onderkant van de wagen niet over zo’n bult te laten schuren. Maar eens goed en wel buiten het drukke Lusaka wordt het wat rustiger rijden, en is het meer gewoon een kwestie van de ‘potholes’ (soms vrij diepe putten in de weg), zoveel mogelijk te vermijden door zo een beetje te slalommen op de weg. Als je dan weet dat ze hier links rijden en je dus door te slalommen makkelijk op de verkeerde rijstrook terecht komt, dan is het toch soms wel verschieten als er plots een andere auto of bus voor je neus komt. Maar iedereen is dat hier blijkbaar gewoon en alles verloopt dan ook chaotisch rustig!

Zodra we Kafue voorbij zijn merken we dat Dennis en Thomas vooraan in de auto meer en meer met elkaar overleggen en Google Maps volgen om te geraken waar we moeten zijn. (Het is duidelijk dat zij de streek helemaal niet kennen en er blijkbaar nog nooit geweest zijn.) Maar ook Google Maps lijkt, als we onze bestemming Siavonga naderen, niet goed te weten wat of hoe. Ik begin op mijn eigen gsm op Google Maps mee te volgen, eens we Siavonga dan toch bereikt hebben, omdat ik weet dat ons huisje zich helemaal op het einde van het schiereiland bevindt, nog een zestal kilometer voorbij Siavonga. Op een bepaald ogenblik raken we hopeloos verstrikt op een hobbelig baantje, waar het gras én de stenen wat al te hoog zijn en de onderkant van de wagen er overheen schuurt, akelig om horen. Dennis stopt, stapt uit, gaat wat verder en keert terug met de bedenking: dit is duidelijk een weg “no cars passing”. Met veel moeite, vooral om de hoge stenen te vermijden, krijgt hij zijn auto gedraaid en keren we terug naar het vorige kruispunt. En dan vinden we uiteindelijk de juist weg naar onze chalet: Castle Siavonga. Het prachtige zicht op Lake Kariba dat we te zien krijgen ontlokt onze (co-)piloot “Wow… beautiful… what a view”. En het IS inderdaad prachtig om te zien! We nemen afscheid van Dennis en Thomas, geven hen nog wat extra kwatcha’s om onderweg iets te gaan eten (het was intussen al over 14:00) en zwaaien hen uit, na een knuffel van Dennis en een “we gonna miss you” van Thomas.

Intussen maakten we kennis met John, onze host en eigenaar van het domein, waarop enkele huisjes staan die hij verhuurt, samen met zijn vrouw Edith. We kregen van hem een halve fles wijn (stel je voor: wij zonder wijn!) en wat fris water en hij toonde ons het huisje dat we huurden. Het is inderdaad een tiny house, maar dan ook very tiny: een slaapkamer met dubbel bed, een toilet, een douche en een keukentje… en dat is ’t: basic tot en met. Eten horen we buiten te doen, niet binnen; daar hebben we een klein tafeltje en twee houten, redelijk comfortabele, stoelen. Het huisje zelf is niet echt de max, heel erg netjes is het nu ook weer niet, en veel ruimte om bvb. onze kleren een plaatsje te geven is er ook niet. Maar, geen nood: hier kan je perfect buiten leven en het zicht kan niemand ons afnemen!

Enig opzoekingswerk op Google leert ons dat mieren niet gek zijn op komkommer en oosterse kruiden. En we hebben dit zelfs mee! Dat helpt tegen de mieren die in de keuken toch hier en daar rondfloreren. Het feit dat we een huishagedis hebben (we noemden hem Harry) is ook wel interessant als blijkt dat ook wat kleinere creatures zoals spinnetjes in je huisje een onderkomen zochten…

Ietwat later stelden we vast dat de spoeling van het toilet niet werkte. John heeft er eerst zelf naar gekeken, maar niet direct een oplossing gevonden… zeker niet als hij plots het toevoerkraantje afkraakt. Maar hij beloofde dat hij zou zorgen voor herstelling. En als ik dit schrijf is dit inderdaad al opgelost; hij heeft blijkbaar toch een betere klusser ter beschikking die, na wat over en weer geloop, er uiteindelijk toch in geslaagd is om alles in orde te brengen!

John had ons een bepaald supermarktje aanbevolen (The Waterfront Deli), gelegen op een viertal kilometer van hier. Dus wij op zoek, in de namiddaghitte. Helaas hebben we het, na een paar keer vermoedelijk de verkeerde routes te hebben gevolgd, niet gevonden; wel enkele kleinere winkeltjes, typisch Afrikaans, maar ook een klein supermarktje. Dus toch wel iets van inkopen kunnen doen. Wijn is hier niet te koop, enkel frisdrank. Maar we vinden uiteindelijk wel een bar, die open is, waar we, helemaal verhit, binnen trekken. Een onooglijk klein geval dat bestaat uit een oude vieze toog van 2 meter lang, met daarachter een pool-ruimte, waar enkele zwartjes aan ’t poolen zijn. Een kloeke bazin houdt de bar open en ontvangt ons met een brede glimlach. We zijn allebei scheel van den dorst en we bestellen een lokaal biertje: een blik van een halve liter Black Label. En het smaakt! 35 kwacha. Deel dat door 20 en je hebt de prijs in euro 😊. We nemen er meteen een sixpack mee naar huis, zodat we toch ook iets anders in huis hebben dan zoete frisdrank of plat water.

Met wat groene paprika’s en eieren maakt Hilde een eenvoudig maar lekker gerechtje klaar, begeleid van een geroosterd stuutje! We aperitieven met elk een frisse pint en blokjes lekkere kaas. Het smaakt heerlijk, zelfs al lijkt het maar povertjes…

Als de zon al lang achter de horizon is verdwenen, na een pracht van een typisch Afrikaanse rood-oranje zonsondergang (het wordt hier donker tegen 18:00-18:30), nemen we een douche (een regendouchekop, maar dan met de druk van een motregendouche, en waar je toch wel eerst vijf minuten geduld moet hebben als je wat warm water wil). Maar… wat maakt het uit? We zijn met vakantie! Het bed hier is in elk geval véél comfortabeler dan bij Dad in Lusaka, en we slapen als marmotjes!

Dinsdag 5 mei 2026

Deze nacht maakt Hilde me plots wakker: “Ik wou naar het toilet gaan, maar ik kan niet… er zit al iemand op.” Ik ga mee kijken. Het toiletdeksel is dicht en er ligt een ‘hoopje’ er bovenop, zo’n 3 x 3 cm waaraan je kop nog staart krijgt… een kakske? Neen… er zit iets van leven in. Een slak? Hoe is die daar geraakt? Neen, toch niet… als ik dichterbij kijk, beweegt het plots en komt er een kopje tevoorschijn, maar ik zie geen pootjes: een kikker, of een pad? Maar dan een die eruit ziet als een ruwe steen. Giftig? Niet giftig? Beter geen risico nemen. “Wil jij die wegnemen, misschien met de schotelvod?” Oké dan. Ik neem de schotelvod en gooi die voorzichtig over het diertje. Het blijft zitten, ik zie zelfs zijn kopje nog steeds uitsteken onder de vod. Het is dus zeker geen kikker, want die zou al lang weggehupt zijn. En dan neem ik de vod, met diertje en al op en breng het buiten: vod uitgeschud, padje weer de wilde natuur in… Hilde kan zich met een gerust hart op de pot neervleien…

’s Morgens zijn we al vrij vroeg wakker, na een aangename nacht, en Pinky en Tinky (de twee dashondjes van John) zijn kwispelend blij om ons weer terug te zien. Ze wijken niet van onze zijde! We genieten van de rust in ons prachtdecor buiten, lezen ons boekske, luisteren naar de vreemde vogeltjes die we horen en schieten in een lach als de hondjes op jacht gaan en proberen een kleurrijke hagedis te verschalken (die uiteraard véél sneller is dan zij).

Rond 10:00 starten we een wandeling richting de winkeltjes die we gisteren aandeden, maar als we tien minuten op pad zijn, beslissen we: “Nee, we keren terug, véél te warm op dit uur van de dag. Tussen 10:00 en 16:00 loopt de temperatuur hier makkelijk op tot 30-35°C, zodat we decideren om na 16:00 het opnieuw te proberen. We vertrekken rond 16:40 en timen 40 minuten heen en terug, boodschappen inbegrepen: zoete aardappel, lekkere tomaten, boter, koekjes, Fanta en Coca, stukken diepvrieskip, en Black Label bier! Voorlopig kunnen we weer een paar dagen overleven. We proberen tegen eind deze week transport te arrangeren naar Siavonga of The Waterfront Deli te vinden. Ook wat extra cash via een ATM of een bank kan wel te pas komen voor de komende drie weken…