Onze Harry is dood! En ander nieuws uit Siavonga!

Woensdag 6 mei 2026

Als we na ’t ontbijt op ons gemak op ons terrasje zitten horen we een duidelijk geluid… we kijken allebei naar de lucht… waar is die helikopter ergens? Nergens te zien! En dan merken we het: een vissersbootje met zo’n ouwe dieselmotor tuft voorbij in het meer. Het grote vierkante net hangt aan de achterzijde aan een kraantje: op weg naar, of terug van?

En ik die dacht om om de paar dagen hier lekkere verse vis te kunnen kopen… ’t is verdorie toch een beetje te ver om te voet naar Siavonga te siezen daarvoor. Zelfs met de fiets (we kregen al één mountainbike ter beschikking – deze morgen is er nog een tweede bijgekomen) is het gezien de bergop en bergaf hier niet te doen… allez, zeker niet voor ons, die al veel te veel gewoon zijn aan onze elektrische fiets. Plus dat we ook de fysiek niet meer hebben om hier rond te fietsen. Maar goed, we vinden wel een oplossing.

In de loop van de voormiddag waarschuwt Hilde me: “ik denk dat Harry (onze huishagedis, weet je nog?) dood is, of in elk geval niet in goeie doen! Kom maar eens kijken.” En inderdaad, Harry zit doodstil in een hoekje van de keuken vastgeplakt, met een bloedspoor achter zich. En als we ’s namiddags nog eens gaan kijken, heeft hij zich nog steeds niet verplaatst en zijn houding is nog altijd precies dezelfde… strange! Hij moet zich dus ergens (dodelijk) gekwetst hebben…? We vragen straks onze guard om hem te komen verwijderen, als dat kan, want zelf zijn we daar precies niet zo tuk op.

Deze morgen ondernamen we een poging om een wandeling te maken langs de kustlijn, maar dat is blijkbaar niet zo simpel. Vooreerst is die kustlijn erg ruw en palen verschillende privédomeinen aan het water, zodat je er niet overheen kunt. Dan maar terug naar ’t winkeltje om wat extra mondvoorraad en terug naar ons tiny house.

Ben, de guard van dienst, is langs geweest en heeft op efficiënte wijze Harry verwijderd, inclusief alle mieren die zich intussen al tegoed deden aan het lijk, en de muur proper gemaakt. Hagedissen hebben nu eenmaal, gelijk de Rolling Stones, sticky fingers, zodat ze, zelfs dood, nog aan de muur blijven kleven. Van chance, want anders kon ie evengoed ergens achter hebben liggen wegrotten, wat nu niet direct zo’n leuke gedachte is…

Ik dacht vanmiddag de kip te laten roosteren op de barbecue. Vandaar dat we wat houtskool hadden gekocht. De barbecue is aanwezig, maar dat spel in gang krijgen…! Thuis heb ik zo’n ‘kaveke’ waarin ik een paar aanmaakblokjes onderaan leg, enkele dennenappels erbovenop en dan houtskool; aanmaakblokjes aansteken en klaar is kees. Dan hoef je enkel maar een kwartiertje te wachten en je kan het ‘kaveke’ met de brandende houtskool uitgieten in de barbecue. Maar ja, ik heb dat hier allemaal niet, dus ga ik als een ‘echte survivor’ aan de slag met wat papier, wat uitgedroogd gras, daar bovenop wat droog sprokkelhout en dan mijn houtskool. En maar blazen… Mijn barbecue heeft me vierkant uitgelachen! Het papier vloog in brand, het gras volgde en dan ging het vuur gewoon uit, zelfs al stond ik erboven te zwaaien voor dood met een keteldeksel om het vuur aan te wakkeren. De helft van mijn ‘suiferdoze’ was er al aan besteed en nog altijd geen vuur! De ‘survivor’ werd dus gedegradeerd tot sukkelaar eerste klas en mijn dierbare eega heeft dan maar de kip gewoon gebakken in een potje met veel olie. Dit in combinatie met gebakken cassave (bij ons beter gekend onder de naam maniok of tapioca), een eitje en gekruide tomaatjes zorgde dan toch voor een lekkere én gezonde maaltijd. Maniok, een tropische wortelknol, bevat heel veel gezonde stoffen en vitamientjes en dient dan ook als basisvoedsel voor honderden miljoenen mensen in Afrika en Zuid-Amerika. Waarom zou het voor ons dan te min zijn…?

De nacht brengt veel, bijna stormachtige wind met zich mee. Lake Kariba is woelig, en toch zijn er ’s nachts heel wat lichtjes op het water aanwezig: de vissers wagen zich hoe dan ook het water op. Misschien brengt het ruwe weer wel meer of andere vis naar boven? We zien in elk geval voor ons een tiental lichtjes van de boten die zo hun netten verlichten. ‘k Hoop toch dat ik er eens in zal slagen om van die vangst te genieten!

De airco mag uit, want er komt voldoende frisse lucht de kamer binnen gewaaid. Er zit hier trouwens geen glas in de ramen, enkel gaas. We gaan toch een aangename nacht tegemoet.

Donderdag 7 mei 2026

We zaten er gisteren vroeg in, dus vandaag waren we er vroeg uit. Lake Kariba ligt er nog steeds vrij woelig bij, de golven klotsen tegen de rotsen aan de waterkant, wat voorheen niet het geval was: het meer lag er steeds rustig, bijna als een spiegel bij. Maar het weer heeft het voordeel dat het nu niet zo warm is, aangezien de wolken de zon verbergen.

Aha, dachten we, dat zal dan wel ideaal zijn om een flinke wandeling te doen, misschien wel naar Siavonga… De temperatuur is zalig (zo’n 20°C, denk ik), we houden bij het stappen het Afrikaanse tempo aan: slof, slof, op ’t gemak, maar wel dóórzettend…

Als we een kilometer of zo verder zijn, zegt Hilde: “Maar wat heb jij nu eigenlijk aan? En je hebt je hoed niet eens op! Heb je wel zonnecrème mee?” Het enige wat ik kon uitbrengen was een soort “Euh…? Ja, euh…”, want inderdaad, wat had ik aan? Mijn zwemshort en een t-shirtje zonder mouwen… ‘k Dacht “dat steekt hier toch allemaal zó nauw niet?”, maar ja… toen begon de zon er toch door te komen! Maar gelukkig toch wel niet zoals de vorige dagen.

Enfin, warm werd het toch wel en we besloten uit te kijken naar een mogelijke lift… génen ascenseur, hé… maar een in deze regionen iets gewoner transportmiddel. En inderdaad, een bus kwam afgehobbeld, de chauffeur zag aan ons doeninge wat we wilden en stopte naast ons. “Are you going to the centre of Siavonga?” “Yes, get in. Where do you want me to drop you? At the market?” “Yes, that’s okay!” En wij op weg.  De bus had al betere tijden gekend, maar dat is met de meeste voertuigen hier het geval. Je bent al blij als je door de vloer de straat niet ziet passeren! Hoe dan ook, na enkele kilometers dropt de man ons: “this is the middle of the market”. Met 100 kwacha (5€) en een “Thank you very much!” zijn we ervan af, en vooral: zijn we waar we moeten zijn! Met wat hulp van Google Maps vinden we vlot de weg naar de bank.

Zanaca bank heeft een paar ATM automaten (= bancontact). Onze VISA Gold kaart werd door de automaten niet aanvaard. De gewone bankkaart geprobeerd: deze werd wel aanvaard, maar… er kwam geen geld tevoorschijn! Dan maar naar binnen om uitleg. Tegen dat je bij een bediende geraakt, duurt dat wel een tijdje. Ik legde haar uit dat we nabij de luchthaven van Lusaka wél geld hadden afgehaald via ATM, dus waarom hier niet? Na wat over en eer gepalaver: “You have to contact your bank”… ja, dan zijn ZIJ er natuurlijk van af, maar daarmee zijn WIJ niet geholpen. Onverrichterzake dus vertrokken.

Toen Hilde op een bepaald moment het erover had dat we misschien toch wel een taxi zouden kunnen gebruiken om terug naar huis te keren, had een jongeman dat gehoord en zei dat hij ons met veel plezier zou terugvoeren naar ons verblijf. “I give you my number, if you finish shopping, you call me. I drive you back” Afgesproken! Wij nog wat rondgewandeld, wat fruit en patatjes (!) gekocht en terug naar waar onze “taxi” stond. Zijn prijs was erg redelijk, en hij vond het geen probleem om eerst naar een (een beetje uit de weg liggend) supermarktje te rijden om nog wat extra boodschappen te doen (toespijs, groentjes in blik, wijn, frisdrank…). “My name is Laki. If you need me, you call me. I will come and get you!” En zo zijn we gerust. Als we nog eens een rit nodig hebben… we weten bij wie we moeten zijn!

Na thuiskomst krijgen we bezoek van onze Britse host, John, die een paar dagen naar Lusaka was geweest, zodat we hem nog amper hadden gezien. Hij is 75 en zijn vrouw is een zwartje. Samen hebben ze (vermoeden we) drie kinderen, waaronder een tweeling van een jaar of 4-5. Blijkbaar is er toch wel wat leeftijdsverschil tussen pa en ma… We hadden een aangename babbel, waarbij hij ons wat uitlegde hoe het kwam dat er hier wel eens problemen zijn met watertoevoer bvb. maar ons ook duidelijk maakte dat we hier in deze omgeving van de bevolking zeker niks te vrezen hebben. Ze zijn vriendelijk in de omgang, zullen van alles doen om je te helpen, en zijn zéker niet gewelddadig of zo… no worry!

Vanavond aten we dus kip, broccoli in een sausje bereid met cassavemeel en gebakken patatjes. ’t Kan niet tippen aan thuis, maar ’t was wel lekker. En als dessert was er verse watermeloen…

Raar… nu zie ik in het donker slechts één lichtje branden op het water. Zou dat nu die ene sukkelaar zijn die gisteren niks ving? Of was ie gisteren misschien ‘in congé’?

Ondertussen zochten we ook al een en ander op in verband met Zambia en de Zambianen zelf. Dit blijkt, ondanks het feit dat de economie in een fase van herstel en voorzichtige groei raakt, toch een van de armste landen ter wereld te zijn. En dat weerspiegelt zich ook in hetgeen de mensen hier verdienen.

Maandelijkse wedde:

·       arts: ts. 340 en 850 €,

·       verpleegkundige: ts. 250 en 750 €,

·       een gewone politieagent: ts. 175 en 250 €,

·       een commissaris: ts. 1000 en 1750 €,

·       maar een topmanager/overheid: ts. 5000 en 25000 €. (

Daar komt nog bij dat ongeveer 60% van de bevolking geen formele job heeft en gewoon geld verdient via informele handel op de markten, of zoals wij dat noemen “in ’t zwart” (of zouden ze dat hier in Zwart Afrika “in ’t bleek” noemen 😊?)

Tja, we worden weer maar eens met onze neus op de feiten gedrukt: wat is het toch goed wonen in België!